Teveel voor Erwin en Jopie

Verleden week was het hier een dag 26°C. Heus waar.

En als je bedenkt dat de gemiddelde Canuck bij temperaturen die de 10° te boven gaan zijn witte benen in de shorts steekt en harige tenen in slippers wurmt kun je je voorstellen hoe ze er bij die temperatuur bijliepen... 

En gisteren? Een heuse sneeuwstorm bij 0°C, compleet met stroomuitval en wel. Vanochtend vroeg lag de sneeuw er nog!

Da's nog 's wat anders dan de eeuwige Hollandse kwakkelweerverhaaltjes die Erwin Krol het land in fluistert. Of erger nog: die griezel van SBS6 die zelfs de meest afgelegen fancy fairs weet te vinden om daar met de plaatselijke zwakbegaafden die onder de keien vandaan zijn gekropen heel hard "oant moan" te kwaken. Misdadig gewoon...

Wij waren net bij de Home Depot (een giga-Praxis) in Orangeville toen Mees belde om te vertellen dat in Hillsburgh de stroom was uitgevallen. "Geen punt jôh, wij komen er toch zo aan", was mijn antwoord. Hoe anders dat ging lopen...

Want wat gebeurt er als hier de stroom uitvalt in een winkelcentrum? Iedereen springt in de auto en wil naar huis. De winkels gaan nl. dicht en aangezien het tegen het eind van de dag liep waarschijnlijk ook niet meer open. Daarbij, je weet nooit hoe lang de blackout duurt.

Alleen, verkeerslichten werken ook niet meer en dan wordt het streng gereguleerde verkeer hier toch wel een beetje een zootje als iedereen tegelijkertijd vertrekt. Zeker als het daarbij ook nog sneeuwt. 

Anticiperen, improviseren, sympathiseren... Niets van dat alles bij de gemiddelde Canadese chauffeur. Alles volgt gewoon de regels, ook al betekent dat een verkeersinfarct in Orangeville. Zo worden kruispunten niet vrijgehouden bijvoorbeeld waardoor je, als je wilt oversteken, tussen de auto's door moet slalommen om aan de overkant te komen. Tja, en dan is tussen al dat pick-up-, SUV- en truckgeweld ons gehuurde Chevroletje geen goed uitzichtpunt. Een gil, een knal en er stond een Ford Escape in ons rechterspatbord. Lekker dan...

Lang verhaal kort: ik kreeg $110,- boete, 2 strafpunten op mijn Ontario rijbewijs wat ik (goddank nog) niet heb en een hand van John Kennedy (geen zombie uit 1963 maar de police officer die het allemaal netjes regelde en ons een nog een "beautiful Canadian spring day" wenste - prachtige humor in de sneeuw). Een uur later dan gepland waren we thuis. *zucht*

Nog steeds geen stroom maar wel een zeer relaxte Mees die zichzelf maar had getrakteerd op een bord Doritos met sour cream en een DVD-tje op de laptop had aangezet. Die deed het immers wel...

Claudia en ik beginnen morgen acuut met het inrichten van ons "emergency cabinet" met zaklampen, batterijen, kaarsen en een gasbrander om te kunnen koken. Wij zullen ons voorbereiden op deze wildernis die Canada heet! :-)

Sneue bijkomstigheid: al met al heeft onze 70-jarige poolboy Ed zich voor nop in het zweet gewerkt afgelopen week om de kindertjes Duijsens een frisse duik te bezorgen. Sven Kramer kan zowat op ons zwembad komen trainen, ware het niet dat de tuinstoelen er in zijn gewaaid...

Maar voor de rest gaat het he-le-maal top hiero (serieus).

Onze open-air volière vult zich met steeds meer exotische kostgangers, de eekhoorndiversiteit begint indrukwekkende proporties aan te nemen en de wasberen blijven gelukkig nog even op afstand. Da's wel zo fijn want Jopie heeft inmiddels een paar (onbedoelde) uitstapjes buiten de deur gemaakt en we hopen niet dat hij dat raccoon-tuig tegenkomt. Een postbode of krantenbezorger kan hij nog wel aan, maar een volwassen wasbeer...??

Moederdag hebben we verder niet verschrikkelijk veel aan gedaan, behalve een uitgebreid Canadees ontbijt (sausage, omelet, hash browns en een angiogram) en een zelfgefabriekt cadeautje van Mees. Halen we gauw in! Ons hoofd staat er nog niet zo naar eerlijk gezegd. We willen snel ons thuis op orde hebben, een Senseo aanschaffen en dan de "moederdag-hanging-baskets" kopen. In die volgorde. Een prachtige petunia op een verder kaal terras met uitzicht op een chaotische keuken is immers ook geen gezicht, toch?