Wilde dieren en tamme paarden

Inmiddels zitten we nu al weken in een opruim-fase zitten en klussen weekend na weekend in en rondom een huis, of dat nou in Nederland was of hier al in Canada ..... Feit, we doen al een tijd niks anders dan al dat geruim.
Nu was het tijd voor een funweekend. Niet thuis blijven, maar er op uit gaan met z'n viertjes.
Zaterdag stond de Zoo van Toronto op het programma.
Eerst wat langer slapen en dan op pad, maar ja, dat plan "langer slapen"  hadden wij zonder Jopie gevat.
Meneer had kans gezien om vrijdagavond buiten te blijven. Na een gewenning van 3 weken binnenshuis, mag hij nu officieel naar buiten.
Beetje griezelig vind ik het nog steeds. Stel je voor dat Joop gepakt wordt door een wasbeer of een coyote.... In mijn fantasie zie ik hem steeds op de meest gruwelijke manieren aan zijn einde komen.
Maar goed, Joop was buiten en rond 6 uur in de ochtend hoorde ik Hannah blaffen. Chips, Joop was thuis, maar.... aan het blaffen van Hannah te horen moest  er iets vreemds zijn.
Gauw uit bed voordat iedereen wakker wordt en tot mijn grote verbazing zag ik niet alleen Jopie maar nog een (lichtrode) kat! Die lellebel, gelijk de eerste avond met een ander thuis komen.
Vriendje nam gauw de benen toen hij mij zag en Jopie ging beledigd een andere kant uit.
Ok, dan niet. Blijf je maar lekker buiten dacht ik.
Gauw weer mijn bed in.
Helaas is onze slaapkamer  direct aan de tuin gelegen en stond Jopie even later vrolijk aan een open slaapkamerraam te mauwen.
Hup nu Erik gauw uit bed, want stel je voor.....iemand wordt wakker op deze vroege zaterdagochtend.
Erik besloot om Jopie via de voordeur te roepen en dan gelijk beneden in te sluiten.
Tja.... Joop dacht er anders over waardoor Erik in zijn pyjama en op blote voeten een ererondje om het huis kon maken om onze kater te pakken. Gelukkig lagen de andere bewoners van de farm nog in diepe rust en werden zij niet met deze "uitdagende" aanblik geconfronteerd. (sorry jongens, geen camera bij de hand)
Ik kan jullie vertellen, dat draagt niet bij aan een gezellige zaterdagochtendstemming, maar we konden wel nog een uurtje verder slapen, 6 uur blijft erg vroeg in het weekend.

Eind van de ochtend maakten wij ons vrolijk op weg naar Toronto, met ons nog een tig of honderden mensen want we stonden gelijk in de file.... Ja ook die heb je in Canada, meestal alleen rond de grotere steden.
De zoo was de moeite waard. Groot en uitgestrekt, mooi van opzet en prachtig in het groen gelegen. Onze entreekaartjes ingewisseld voor abonnementen, in één dag lukt het niet om alles te zien plus is dit een mooi uitstapje straks in de zomervakantie.
Consumpties zijn erg duur in de zoo. Voor 4 ijsjes tik je even 22 dollar af.... Dan maar hopen dat ze ook echt lekker zijn en ze niet gelijk na de eerste lik in de emmer landen.
Vier colaatjes, een burger en een handvol frietjes, 38 dollar.....
Op de terugweg besloten we een andere route te nemen. De mensen die 's ochtends met ons in de file stonden om Toronto in te komen, stonden vast al op ons te wachten om weer samen in de file te staan Toronto uit te komen.
Een goed idee, behalve dat het inderdaad wat sneller ging kwamen we op die toer langs de Ikea.
"Moesten we niet nog kastjes hebben voor Myrthes kamer"? Nu??? Waarom niet.
Hup van de highway af naar de Ikea.
Myrthe was easy-going, wist wat zij wilde en vooral wat zij NIET wilde en binnen een half uur hadden wij 2 kastjes die we zelfs nog in onze rental-car gepropt gekregen.

Voor zondagochtend hadden wij ervoor gezorgd dat Jopie onze nachtrust niet kon verstoren en wij deze keer niet schaars gekleed door de tuin hoefde te rennen om een kat te vangen.
Na een laat ontbijt maakten wij ons pad naar de familie Horas.
Brian en Wendy wonen met hun kinderen Sydney en Mitchell een half uurtje van ons vandaan. Vanuit Nederland hebben wij al verschillende keren contact gehad omdat zij dezelfde hobby hebben als wij namelijk "IJslandse paarden".
We werden hartelijk ontvangen, maakte een tochtje langs al hun paarden en zaten daarna urenlang in de zon met elkaar te kletsen.
Maakten kennis met hun pensiongasten Carol en John en  stonden we ervan te kijken hoe verbonden mensen met elkaar raken alleen maar door deze fantastische paarden. Alsof we elkaar al jaren kenden.
Myrthe mocht samen met Sydney een ritje op de paarden  maken en Brian reed een rondje met Mees op de quad. Beter gezegd, Mees mocht de quad naar huis rijden en straalde van oor tot oor.
John bood aan om onze paarden met zijn trailer op te halen. Helemaal top!
Verder besloten de mannen om samen een kookcursus gaan volgen, Wendy en ik gaan er samen op uit om foto's te maken en die meiden leuteren eindeloos over paarden. Mees moet nog even op Mitchell wachten want die was er niet, maar ik weet zeker dat de jongens ook genoeg gesprekstof zullen hebben.
Wat een gave zondag!

de weg er naar toe

begroeting

de leukste paarden ter wereld

Wendy

Sydney

Myrthe en Sydney

Mees met Brian