Verdriet en tot slot, groot geluk!

Woensdag schreef ik nog over de kleine gelukjes die een dag mooi maken, maar ondertussen was er al verdriet.
Jopie onze poes was na een nachtje stappen woensdagochtend niet naar huis gekomen. Dat is raar...
Normaal staat hij dan tegen de ochtend luid te mauwen bij je slaapkamerraam, wil gevoerd worden en dan naar bed.
De hele woensdag gebeurde er niks. We hebben gezocht, geroepen, met brokjes gerammeld, geen Jopie.
Toen hij donderdag nog steeds niet terug was begon ik me echt zorgen te maken. In Nuenen was kwam hij ook wel eens in de loop van de dag terug, maar nooit bleef hij twee nachten weg.
We hebben ons echt te pleuris gezocht. Geroepen, buren bezocht, het bos in, andere boerderij. Niks! 
Inmiddels liepen de voorbereidingen van het vertrek van ons paarden in Nederland op volle toeren en zou ik blij moeten zijn dat zij er bijna aankwamen, maar het verdriet om Jopie overheerste alles.
Vrijdagavond, Erik laat heel laat de honden nog eens uit en hoort heel zwak gemauw bij een schuur. Jopie????
Met zijn laatste kracht laat Joop zich inderdaad horen en Erik zoekt een mogelijkheid om die schuur in te komen, de zolder op en onze dikke roder kater trekt zich met alle resterende kracht het schot omhoog waar hij achter was gevallen!
Onnodig te zeggen dat we heel erg blij waren! Eindelijk echt compleet en eindelijk, ja eindelijk kan ik er naar uit kijken dat Falki en Stjarni komen!
Vijf uurtjes nadat we naar bed waren gegaan, ging  ook alweer de wekker! Jopie had bij ons geslapen en die was zo blij dat hij weer thuis was dat hij de hele nacht spinnend over ons heen gelopen was. Geen oog dicht gedaan en mijn wallen onder de ogen waren zo hoog als de afsluitdijk.
Maar ach, we gingen de paarden ophalen en dat telt!


Andrea en Martina waren vrijdagmiddag om 13 uur in Goch vertrokken met de paarden naar Frankfurt. Zij werden pas om 21.00 uur verwacht, maar vanwege het Pinksterweekend zijn zij op tijd vertrokken, samen met Hans en Steffi.

afscheid in Goch, Steffi en Hans

best druk onderweg

Uiteindelijk verliep de reis een stuk vlugger en arriveerden zij om 18 uur op de luchthaven. Tot hun verbazing mochten de paarden er niet uit. Zij werden immers om 21.00 uur verwacht.

Ja tuurljk, maar om te zorgen dat je er ook echt op tijd bent, dan vertrek je op tijd.... De paarden mochten er alleen uit als zij een box zouden huren, kosten: 110 euro per paard.  Andrea belde mij op om te vragen of dit goed was. Natuurlijk was dit goed, we vonden deze regeling met z'n allen erg flauw, maar de paarden konden onmogelijk 3 uur in de trailer blijven staan.

aankomst in Frankfurt 

samen in een box

hygiënemaatregelen

Stjarni weigerde alleen in een box te gaan staan en werd bij Falki gezet. Zo konden de paarden nog even uitrusten van de trailer rit en energie bijtanken voor de lange vliegreis.

Om 21.00 uur werden de paarden nog eens gecheckt door een dierenarts en in de vliegcontainer geladen. Dan duurt het vervolgens nog 4 uur voordat zij het vliegtuig in geladen worden. Op die manier kunnen zij wennen aan de lucht van de container en de manier van reizen. Zij berusten er  op een gegeven moment in dat zij daar moeten staan en blijven kalm.

vliegtuig staat klaar

de container

Rond 01.00 's nachts laden zij de container het vliegtuig in. Martina is met de paarden meegereden en Andrea met een auto naar het vliegtuig. Stjarni en Falki bleven erg relaxed. Via een lift takelt men de container het vliegtuig in en wordt deze verankerd op de vloer.

Andrea, Martina en een beetje Stjarni....

op weg naar het vliegtuig, stukje Martina te zien

hoog de lucht in...

en nu het vliegtuig in

Andrea en Martina hadden gewoon een stoel en waren de enige passagiers in het vliegtuig. De piloot en copiloot lieten hun zien waar zij koffie/thee/fris en eten konden vinden. Ze mochten nemen zoveel zij wilden, alleen moesten zij het allemaal zelf doen. Geen stewardess dus.

Regelmatig liepen zij om beurten naar de paarden maar die stonden er relaxt bij en probeerden af en toe wat te slapen.

Rond half 4 zaterdagochtend arriveerden zij in Toronto. Douane-controle ging telefonisch. "heeft u drugs mee" en dat soort andere onzinnige vragen.

Tegen vijven waren zij pas met de paarden op een apart gedeelte van de luchthaven waar wij ze mochten ophalen.

Omdat de paarden pas vanaf 8 uur door een dierenarts gecontroleerd werden hadden wij afgesproken om 7 uur de meiden op te halen.  

Myrthe, Erik en ik vertrokken om 5.45 uur uit Hillsburgh op weg naar Toronto. 

op weg naar Cargo

luchthaven vroeg in de ochtend

aankomst bij Cargo, links de stal

Eerst gingen we naar de hoofdingang van Cargo. Kwamen al gelijk bij custom uit die als eerste vroeg "where is your animal".

Netjes uitgelegd dat we niks kwamen brengen, maar halen, maar niet nu, maar eerst onze grooms wilden oppikken bij de barn. Hij hoefde ons alleen uit te leggen WAAR dat was....

Maar nee hoor, deze man ging eerst eens tig anderen bellen met het verhaal dat wij "poonies" kwamen halen (het zijn paarden hoor meneer) en na 6 verkeerde telefoontjes zei hij zuchtend dat we gewoon maar naar de "barn" moesten. Ja meneer, dat wilden we ook al, zeg alleen maar WAAR die is...

Kwartier laten waren we er ook, net zoals Carolyn onze contactpersoon. 

Paar minuutjes later zagen we dan eindelijk onze paardjes weer. Samen stonden ze in een box omdat "the black guy"  voor "trouble" had gezorgd en niet zonder Falki wilde.

Martina en Andrea in de armen gevallen en tot ons door laten dringen "zij zijn in Canada"!!!!

Waanzinnig!!!!!

Falki was erg moe en dat was hem aan te zien. Hij is de leider van die twee en zal ook al die tijd "de verantwoording" genomen hebben, veel gewaakt en opgelet. Nu was het tankje even leeg.

samen in de box in Toronto

Falkje erg moe

Erik bracht de meiden en mij naar de andere kant van de luchthaven. Daar konden we de huurauto van de dames ophalen en samen met de girls reed ik al naar Hillsburgh terug.

Erik en Myrthe terug naar cargo om samen met Carolyn de invoerpapieren in orde te maken en samen te wachten op de "Vet" (diererarts) die kort een blik op de paarden gooide en zei dat ze ok waren.

Inmiddels arriveerden Brian, Wendy, John en Carol met de trailer. Arme Carol had de trailer nog helemaal gepoetst en gedesinfecteerd. Maar de Vet keek er niet eens na.

Ondanks de lange lange reis die de paarden al achter de rug hadden liepen zij braaf de trailer in en begonnen aan hun laatste ritje, eindelijk naar huis!

de vliegtrailer

de trailer van John en Carol

Inmiddels was ik al thuis gearriveerd en druk in de weer met het maken van een ontbijt. Tenslotte waren we allemaal al vroeg op en hadden wij iedereen uitgenodigd om te ontbijten.

Erik belde, we zijn in Hillsburgh!

Gauw met de fotocamera naar buiten. Onze jongens zijn thuis!

de oprit op!

kijk jongens, jullie nieuwe thuis

beginnen met uitladen

heel, heel blij!

dit is hun quarantaineplek

mmmmm Canadees gras!

Net als het laden van de paarden ging het lossen ook heel goed. Rustig kwamen zij er uit, keken eens om zich heen en gingen met z'n tweetjes hun nieuwe plekje verkennen.

Officieel staan zij nu nog in quarantaine en moeten eigenlijk binnen blijven. Maar de vet hier gaf aan omdat er helemaal geen dieren waren dat de paddock min of meer ok is. Er is een grote inloopstal waar zij aanstaande dinsdag voordat de dierenarts komt in moeten. Er wordt dan nog eens bloed geprikt. Zo gauw de uitslag van een of ander iets binnen is dat via vliegen overdragen wordt negatief is, mogen die twee op hun wei.

De paarden mochten op hun gemak bijkomen, wij gingen met z'n allen genieten van een ontbijt. Dat was  onwijs geslaagd en gezellig!

In de sunroom twee tafels tegen elkaar geschoven zodat voldoende plek was voor iedereen en tot drie uur zaten we aan tafel! Brian en Wendy hadden nog Champagne meegebracht om hun 17e trouwdag te vieren. Met tegenzin gingen wij rond drieën uit elkaar. We hadden nog uren kunnen doorkletsen.

ontbijt met z'n allen

Proost!

Falki en Stjarni zijn inmiddels goed uitgerust en voelen zich al thuis. Lopen hun stal in en uit en kijken verlangend naar de weilanden. Nog even jongens...

Andrea en Martina hebben hun jetlag tussen de middag even bijgewerkt en voelen zich ook al wat fitter. We kregen van hun en de rest van de familie Linzen nog een mooi cadeau voor ons nieuwe thuis.

ons nieuwe naambordje

'

s Avonds samen heerlijk gaan eten in "the Duke of Hillsburgh". Ontzettend gezellig tentje, lekker eten en ook nog live-muziek!  Het was een geslaagde avond.

Nee, het was een geslaagde dag! We zijn weer compleet!

p.s: foto's reis naar Frankfurt en Frankfurt zelf door Andrea gemaakt en sommige foto's op de luchthaven Toronto door Myrthe. Heel hartelijk bedankt hiervoor!