De paarden ontsnappen, ALWEER!!!!!!!!!

Dinsdagavond

Mees en Erik gaan achter in de weilanden kamperen.

Een grote wens van Mees: lekker buiten slapen. Uiteindelijk besluiten zij om in de auto te overnachten ipv de tent. Met al dat kruipend en stinkend goed op de grond weet je immers maar nooit vond Mees.

Achter de schuur is het mooiste plekje. Je kijkt zo uit over de heuvels.

De mannen vertrekken met de auto "volgepakt",  wat te eten en heel enthousiast.

Een uurtje later ga ik "op bezoek".

Zoals het in Canada gebruikelijk is neem ik wat lekkers mee. Voor Mees wat nachos en voor Erik een koud schnitzeltje met mosterd.

Ziet er zo gezellig uit bij die twee! Echt leuk!

Myrthe en ik hebben "girlsnight": nachos en een dvd'tje. Voor de gezelligheid slapen we samen en voor iedereen begint een onrustige nacht.

Erik en Mees omdat slapen in een auto toch niet zo comfortabel is als zij dachten en Myrthe en ik worden vanaf uur of 5 wakker gehouden door de honden. Steeds blaft er wel eentje van hun. Waarom? 

woensdagochtend

Ergens tussen 5 en half 6 schiet Meggie overeind en blaft.

"Verdorie, doe normaal Meg en slaap verder!"

Dan begint Hannah, zij ligt voor de hordeur van de slaapkamer en kijkt de tuin in, blaft af en toe verontwaardigd.  Dan zit er vast weer een eekhoorn voor haar neus.... "Verdikkeme Hannah, hoe eens op!"

Zo gaan we dan een tijdje door.

Totdat om 8.10 uur de deurbel gaat. Allemachtig wie is dat nou???

Erik en Mees??? We hadden afgesproken dat ik de sunroomdeur van het slot laat zodat zij naar binnen kunnen wanneer ze dat willen.

Heb ik die dan toch op slot gedaan?

Ik loop de woonkamer in en kijk naar beneden. Zie de truck van Boer Ben staan en Ben zelf. Gelukkig hij ziet me niet en ik ga weer naar bed.

Ga toch zeker niet de deur openmaken in mijn pyjama en vers uit bed getrokken... Ben komt zeker Mees informeren dat hij wil gaan hooien. 

Door het badkamerraam zie ik dat Ben naar de camping site van Erik en Mees rijdt achter de schuur. Mooi, hij heeft gezien dat die daar staan. 

Haha, worden zij ook wakker gemaakt door Ben, dacht ik nog vals.

Lekker terug naar bed.

Vijf minuten later gaat de telefoon. Ach laat bellen roept Myrthe, zijn vast papa en Mees. Die zijn chaggie omdat ze wakker werden gemaakt.

Ik spring toch uit bed, neem op en het is ................Ben!

Dan vertelt hij mij een warrig verhaal over iemand aangelopen, oprit, paarden......... Huh????

Ik kijk uit het raam en zie Erik en Mees aan komen lopen en luister ondertussen naar Ben. 

Wat zegt 'ie nou eigenlijk? Zijn onze paarden weg? Weet je dat zeker Ben? "Of course: they're Icelandic Horses!"

Ja dat weet ik ook wel, maar eerlijk is eerlijk, ik ben net wakker en ik snap er niks van. Hoe kunnen onze paarden nou in godsnaam uit die wei komen????

Waar zijn ze dan?

Turn right, up the Hill!

okeeee.

Ik leg neer, roep naar Myrthe dat zij moet opstaan. De paarden zijn weg.

Voor alle zekerheid loop ik toch naar buiten naar de wei. Op mijn blote voeten, door het natte gras (getsie), in mijn pyjama.

Misschien vergist Ben zich toch?

Falkiiiiiiiiiiii, Stjarniiiiiiiiiiiiiiiiii!

Onderweg kom ik Erik met Mees tegen.

"Jongens, de paarden zijn weg."

"Huh????"

"Hebben jullie Ben niet gesproken?"

Blijkbaar niet. Ben zag wel onze auto daar achter het schuurtje staan, maar blijkbaar trok hij een verkeerde conclusie toen hij die beslagen ramen zag en reed gauw terug naar zijn huis en belde van daar uit. (Ben is één van de weinigen zonder mobiel).

Ondertussen stormt Myrthe naar buiten, ik vertel haar in welke richting zij moet en ze rent er vandoor.

Gelukkig komt zij bij het begin van de oprit Ben tegen die roept "hop on the truck girl" en hij rijdt met haar achter in de bak van de pick-up weg.

Erik springt nog in een broek en neemt onze auto.

Alleen, het enige wat hij weet is  "turn right, up the hill"  en zoekt zich vervolgens het laplazarus. Hij en Mees rijden Wellington op en af, op zoek naar de paarden.  (en dan te bedenken dat Mees en Erik eigenlijk op weg naar huis waren omdat ze naar het toilet moesten, dus dat zit zeker niet comfortabel), maar zonder resultaat.

Ondertussen zoek ik de wei af om te zien waar de paarden ontsnapt zijn.

Het is een houten afrastering, dus draden stuk trekken lukt niet. Hoe ze daar nou uitgekomen zijn???

Blijkt de poort achter in de wei open te staan....

Via die poort kom je in het bos achter ons huis. Dat bos hoort ook bij ons en is toch omheind......

Samen met Hannah vervolgen we het spoor van de paarden, helemaal de heuvel op en precies in de hoek, die grenst aan de weg en Everdale (de boerderij achter ons) zijn ze er doorheen gesprongen, een balk ligt stuk in het gras.

Nu snap ik het verhaal van Ben,  precies daartegenover is een oprit en daar zijn ze dan naar toe gelopen.

Ik ga eerst maar eens terug kleren aantrekken, om nu zo nog verder te lopen.?

Nu bleek dat de mensen bij wie de paarden in de tuin liepen dachten dat deze van Everdale waren. Dus die joegen ze terug het terrein op.

Maar die riepen al gelijk "die zijn niet van ons".  Dus toen werd Ben gebeld om te vragen of hij wist van wie de paarden waren en hij had wel een idee.....

De tamtam werkt dus prima in onze buurt.

In ieder geval heeft Myrthe met bonkend hart achter bij Ben op de truck gezeten en was blij dat hij haar mee nam. Want hij dropte haar gelijk bij Everdale waar zij hartelijk werd ontvangen. Inmiddels werden onze paarden met vers uit de grond getrokken wortels gevoerd en waren zij blij om Myrthe te zien.

Inmiddels kwam Erik ook op het idee om bij Everdale te gaan kijken. Altijd leuk om je nieuwe buren om die manier te leren kennen.

Ongewassen, ongeschoren, voor de helft de pyjama aan en een niet al te frisse blik in de ogen.

Myrthe werd gelijk geïnviteerd om 's middags te komen kijken bij het daycamp.

Ook bleek dat zij Jopie al kenden..... Die gaat er blijkbaar geregeld buurten. Gezellig.

Inmiddels terwijl iedereen gezellig stond te kletsen bij de buren wist ik nog steeds niet waar iedereen was. Waar Ben met Myrthe naar toe was, of de paarden terecht waren en of Erik en Mees ook iedereen hadden gevonden.

Mobiel gepakt en gebeld, gelukkig kon Erik mij vertellen dat we weer compleet waren!

Myrthe en Mees kwamen met de paarden aan de hand en Erik reed er achter met de auto.

Stjarni plofte eerst eens neer in de wei en rolde "eindelijk thuis".

Falki stond net als de vorige keer erg beduusd te kijken. Volgens mij is hij niet zo avontuurlijk ingesteld, maar wordt hij meegesleurd door zijn zwarte vriend.  Het cadeautje van dit uitstapje is dat de paarden dwars door de distels zijn gelopen en deze versieren nou hun staart en manen.

Straks maar eens die twee met een kam en baby-olie te lijf gaan. Nu moeten ze eerst eens bij komen.

Wij ook trouwens.

Toen alle commotie voorbij was, werd Mees heel verdrietig.

Dat hun kampeeruitstapje nou zo moest eindigen. Niet eens samen ontbeten hadden zij daar. En dat wilde hij nou zo graag, worstjes bakken en samen buiten eten.

Eerst helpt hij dapper mee, maar dan komt toch de teleurstelling. Stomme paarden ook.

Moeilijk te begrijpen dat niemand meer zin had om weer naar de kampeerplek terug te gaan om daar te ontbijten.

Als kleine troost mocht hij de worstjes op het terras bakken.

Zo, nu proberen wij weer over te gaan naar de orde van de dag, wat dat ook bij ons moge zijn!

Foto's houden jullie te goed, ok?