Drie maanden in Canada

Inderdaad, op het moment dat ik mijn nieuwe verhaal verstuur zijn we precies drie maanden in Canada!

Vandaag drie maanden geleden zaten we al met ons hele hebben en houden in het Van der Valk in afwachting van wat er ging komen.

En nu, nu zijn alweer drie maanden voorbij. Drie zeer intensieve maanden.

De reis was al bizar, Mees met diverse kotszakjes en ik met een zuurstofmasker om. (jaja Erik N. ik zie je smile alweer verschijnen!)

Dan de aankomst, lief ontvangen door Maria en Dennis, de reis naar ons nieuwe thuis (die ik amper meemaakte) en dan de start hier.

Voor mijn gevoel hebben we in die drie maanden ook alles meegemaakt wat je meemaken kunt en hadden we vaak het gevoel "niks gaat normaal". Maar nu doet het dat zelden in ons leven.

Hoe kijken we nu op deze drie maanden terug?

Moe maar voldaan?

Teleurgesteld?

Gelukkig?

Tevreden?

Trots?

Ontheemd?

Geen idee... Misschien van alles wat.

Ik kreeg veel reacties naar aanleiding van mijn stuk "ik mis".

Of ik nou ging schrijven wat ik niet mis......?  Of wat er zo gaaf aan Canada is?

Het grootste pluspunt is denk ik wel de zee aan ruimte die om ons heen is en een grotere tolerantie van mensen (daardoor?). Het is relaxter en gemoedelijker in het algemeen.

Ter illustratie: in Nuenen woonde schuin tegenover ons "de Belg".

Hij is overigens geen echte Belg, maar een Zeeuw. Dus aardige Belgen, vergeef mij voor deze benaming.
Picture it:

De Belg is een man, eind dertig, begin veertig, lang en kaal. Met deze hitte kun je de Belg verwachten in een dubieuze korte broek, zwarte sokken gestoken in sandalen en ontbloot bovenlijf. Jek! Spargeltarzan zegt men in het Duits tegen zo'n figuur. Geheel onaantrekkelijk staat hij met zijn melk-flessen-witte ontblote bovenlijf zijn gras te maaien. Met de liniaal nauwkeurig en akelig perfect.

Maar ieder het zijne.

Behalve dat de Belg zijn gazon keurig netjes houdt, wil hij ook niet dat er iemand voor zijn huis parkeert. Een openbare parkeerstrook notabene.

Dat je niet voor iemands oprit gaat staan, ok, maar niet voor iemands huis??????

Belg wil dat niet. Zijn perceel waaiert breed uit aan de voorkant en nu vind hij dat het hele trottoir en de bijbehorende parkeerstrook van hem is.

Nu kwam het wel eens voor dat er iemand op "onze" parkeerplaats" voor de deur stond. Bij gebrek aan ruimte parkeerden wij onze auto dan aan de overkant bij de Belg of elders waar plek was.

Stond je er "te lang", kwam Belg aan de deur vragen of je je auto weg wilde zetten.

Bij de eerste keer waren we te verbijsterd en te verbaasd om adequaat te reageren.  Parkeerden netjes onze auto weer voor onze deur.

Maar Belg maakte er een gewoonte van. Niet alleen sommeerde hij ons de auto ergens anders te parkeren, nee ook mijn moeder als zij op de honden paste.

Uiteindelijk hebben wij Belg geadviseerd om bij de gemeente een grote "P" te kopen zodat hij de 25 meter parkeerstrook zijn eigen kan noemen!

Kijk, dit soort gemier mis ik nou niet!

Maar ook daar moet je van afkicken.

De eerste weken konden we zelf aardig over de "p..." gaan als de honden van Ed en Dawn door onze tuin liepen. Tenslotte was het ONZE tuin, maar op een gegeven moment kom je toch echt op het idee om er in te berusten en op een andere manier met dit soort dingen om te gaan. Inderdaad je wordt........relaxter.... Jawel! En het werkt.

Het lijstje "ik mis" is gemaakt met de items die een rol speelden in ons dagelijkse leven.

Een Senseo hebben wij inmiddels gekocht, de koffie wordt onze ouders gestuurd of door gasten meegebracht. Pads zijn hier te koop, maar zelden in de smaak "mild" en voor het slordige bedrag van 12 dollar of meer per zakje.....

In diverse Nederlandse winkels kun je kaas kopen en andere spullen. Dus we zullen het overleven.

pakjes van onze ouders, altijd feest als ze aankomen!

Wat ik persoonlijk echt mis, is mijn eigen autootje en daarmee een deel van mijn zelfstandigheid 

Natuurlijk was het plan om gelijk twee auto's te kopen, zodat ook ik vrij en blij was om te gaan en te staan waar ik wilde. Erik heeft immers de auto vaker nodig voor zijn werk.

We hoefden geen spannende merken of fancy cars, maar degelijke vervoermiddelen.

Nou, dat was dus een stuk lastiger dan we dachten.

Om als particulier een auto te kunnen kopen heb je een Ontario rijbewijs nodig. Wisten we. Wat we niet wisten was dat we inmiddels de officiële vertaling van ons Nederlandse rijbewijs niet meer bij het consulaat in Toronto konden ophalen maar dat moesten aanvragen bij de RDW in Lelystad.

Chips, we waren net vertrokken.....

Op 26 April stuurden we vanuit Canada de aanvraag daartoe uit. 

Deze week zijn de documenten aangekomen in Nuenen. Drie maanden later...

En als we de RDW belden? "Meneer, we krijgen zoveel mails, dan raakt er wel eens wat kwijt..... Stuurt u het nog maar een keer". Tot twee keer toe, heus waar.

De oplossing was ons bedrijf de auto te laten kopen. Dat hebben we dan ook maar gedaan, maar het heeft diezelfde drie maanden geduurd voordat we überhaupt een auto konden aanschaffen. Door de kredietcrisis bleken eerder gedane toezeggingen omtrent leasing niet meer uitvoerbaar, en handje contantje twee auto's kopen ging een beetje te ver na onze landverhuizing.

En dan ben je inderdaad een vreemdeling in je nieuwe land. Zowel voor bankzaken als voor de verzekering.

Wat dat laatste betreft: omdat we nog geen Ontario rijbewijs hebben (met wederom onze dank aan de RDW) kost onze autoverzekering hier zo godsgruwelijk veel dat je binnen twee jaar je auto letterlijk nog een keer hebt betaald.

Via een interventie door onze vriend Joost is dat inmiddels tot aanvaardbare proporties teruggebracht, maar ook dan voel je je wel heel erg nieuw...

Afgelopen vrijdag werden wij de gelukkige eigenaar van een eigen auto en konden we een lange en dure periode van huurauto's afsluiten.

Ik weet niet wij blijer waren, wij of de honden?? Zij mochten al die tijd niet die huurkarren in, en dat hebben ze wél gemist merkten we...

Maar ja, een tweede auto zit er nu effe niet in helaas. Hopelijk dat het gauw wel lukt. Dan kan ik (met of zonder camera) op pad zonder dat we dat vooraf moeten plannen en overleggen. Inderdaad, dat is geen drama en er zijn zeker ergere dingen. Maar toch mis ik mijn vuurrode karretje en de vrijheid waar het voor stond.

Wat zeker een pluspunt is dat we meer tijd voor elkaar hebben...

Misschien komt het door de zomervakantie, misschien door Canada, maar er is meer rust voor dingen. 

Natuurlijk scheelt het ook de paarden aan huis te hebben en niet drie keer per dag in een auto te moeten stappen om ze verzorgen, hoewel dat een mooie tijd was...

Afgelopen weekend kon Erik ook eindelijk kennis maken met het fenomeen Rodeo.

Bij de vorige keer was hij in Nederland en moest dit evenement missen. Heel spijtig vond ie dat.

Mees en ik hadden geen zin meer om mee te gaan. We hebben het gezien, beleefd, maar daarmee was het voor ons klaar. Ik vind toch al alles zielig en voor Mees hoefde het al helemaal niet  om elders weer  urenlang paarden te zien.

Maar Myrthe, onze echte cowgirl zag het wel zitten om samen met Erik te gaan. 

Zeker nadat zij had gelezen dat de actrice Amber Marshall daar was om handtekeningen uit te delen. Myrthe, groot fan van de boeken en tv-serie Hearthland scoorde die dag een handtekening in haar Nederlandse boek van de serie!

Zelfs Ben, onze 62-jarige farmer en manager van Foxcote was fan en vroeg Myrthe om een handtekening mee te brengen, groot was zijn verbazing toen Myrthe hem deze overhandigde!

Vader en dochter genoten de dag daar en Mees en ik de rust thuis!

Amber Marshall

Myrthe en de hoofdrolspeelster uit "Hearthland"

Eén van de hoogtepunten voor mij zijn toch steeds de ontmoetingen met de natuur!

Daar kan ik heel intens van genieten, zeker als het ook nog lukt om er een mooie foto van te maken.

Vandaag hadden we een gast in onze pool:

ook de pool zullen we eerlijk delen!

Eigenlijk had ik nog een nieuwe foto van ons viertjes willen maken. Om te laten zien hoe wij er na 3 maanden Canada uitzien (of we zien er natuurlijk weer eens niet uit)

Niet gelukt deze keer, maar die houden jullie te goed, ok?