Wie zijn jullie?

Eigenlijk wilde ik hier een verhaal schrijven over Canada Day en een muf luchtje. Of over mezelf, zoals beloofd....
Tot mijn verbazing zag ik dat deze site sinds januari dit jaar bijna 10.000 bezoekers heeft. TIENDUIZEND!!! Waanzinnig.
Rechts in mijn lijstje staan ongeveer 20 volgers. Mensen waarvan ik weet dat zij dit blog volgen. Plus een aantal vaste bezoekers die altijd trouw een berichtje achterlaten.
Maar wij zijn dan die anderen die dit lezen?

Een aantal vriendinnen zijn gestopt met hun blog. Voor hun gevoel las niemand het en zij vonden wat zij schreven saai was (en dat was het niet!!!)
Dat vind ik jammer, ik lees graag over hun alledaagse dingen die zo anders zijn dan de mijne.
Natuurlijk denk ik ook vaker "wie leest dit" of "wie wil dit lezen". Zo boeiend is dat niet en wat kan anderen het schelen dat Mees 5 zakjes vol kotst in het vliegtuig en Erik kerstavond met een bloedneus op de EHBO zit (hoewel de beelden wel leuk waren).
En nu, na een half jaar schijnen al zo veel mensen mee gelezen te hebben. Volgens mij een boel mensen die ik niet ken......
Ik zou zeggen, stel jezelf voor!  Klik op "reacties" en vertel wie je bent als ik je nog niet ken!

Nu dan maar over mij?
Hoe het met mij gaat? Hoe ik Canada ervaar? Wat ik doe? Mijn Engels?
Veel vragen!
Mijn Engels!
Tja wat zal ik zeggen. Met de lessen ben ik na 2 keer gestopt. De groep zat vol met Aziatische mensen. Leuke mensen, daar niet van, maar met zo'n sterk accent, ik kon er geen touw aan vastknopen zo gauw zij begonnen te praten.
Echt als zij een stuk moesten lezen of iets vertellen, dan had ik sterk het idee nog een andere taal te leren behalve Engels.
Gestopt dus. De bedoeling is om samen met Mees privé les te nemen bij die juf.
Op zich kan ik me ook wel redden in het Engels, maar wat ik mis, is om gewoon mezelf te zijn. Spontaan te antwoorden zoals ik in het Nederlands doe, zonder erbij na te denken. Grapjes maken, je gevoelens of je smaak uiten. Dat zijn allemaal dingen die moeilijk zijn.
Daarbij komt, zo gauw iemand iets zegt begin ik voor mezelf al woord voor woord te vertalen. Dus ik reageer ook nogal traag..... Waardoor mensen al gauw het woord aan Erik richten, want met die zwakzinnige mevrouw kun je niet praten, zie je ze denken!
Zo hadden wij ergens een afspraak. Die mevrouw richtte het woord aan mij en vroeg hoe laat wij die afspraak hadden.
Dat was 13. 25 uur.....
Dus ik dacht in mijn hoofd (dertien uur vijfentwintig) en begon te vertellen "thirteen........" en ik zag die mevrouw al gelijk heel verwilderd naar Erik kijken "THIRTEEN"????
Oeps.....
Erik antwoordde gauw "one, twenty five"  Oke dus!
Met mijn geboortejaar ben ik al twee keer de mist in gegaan.
March nineteen is niet zo  moeilijk. Maar negentienzevenenzestig komt er bij mij uit als nineteen, seventy six.... Gelooft je natuurlijk geen hond dat ik uit 1976  ben..... Ze kijken al gelijk van "jaja, zou je willen"
In die tijd dat ik met Meggie alleen naar de dierenarts moest voelde ik me echt hulpeloos. Al die medische termen in het Engels en dan zelf niet exact kunnen uit leggen hoe het met je hondje gaat.
Erg frustrerend.
Maar goed, er wordt aan gewerkt!

Op zich gaat het met mij ook wel goed. De eerste twee maanden hier waren erg enerverend.
Een verhuizing gaat nooit zonder slag of staat, een emigratie al zeker niet.
Er kwamen steeds nieuwe hindernissen op ons pad. Elke dag opnieuw was een uitdaging en niks ging van een leien dakje.
Een container die vast gehouden werd, een aanrijding, vervolgens probeert het verhuurbedrijf van de auto je te belazeren, Mees die niet lekker ging, Meggie die ziek werd, een huis dat om heel veel allesreiniger vroeg, het uitpakken van de spullen, uitgebroken paarden, logees, het kopen van een auto wat niet lukt, een overstromende septictank, Jopie die weg was, Erik in Nederland. Een kleine greep uit de dingen die hier hebben plaats gevonden.... (in 8 weken tijd!!)
En dat alles, terwijl je probeert je dagelijkse leven op de rit te krijgen.
Regelmatig vraagt men of ik al sociale contacten heb....... Eerlijk gezegd, mij staat het hoofd er gewoon nog niet naar.
Al die dingen hebben zoveel energie gekost, nog eens andere mensen erbij en een beetje lollig doen, gezellig zijn, nee, ik was blij dat ik tussen de rampen door een beetje rust had.
Of ik heimwee heb vroeg men regelmatig??? Wanneer dat dan? Daarvoor had ik gewoon geen tijd!
Onze dagen zijn meer als gevuld en geven je niet de kans om over dit soort dingen na te denken.
Ik denk ook mede omdat Canada een prettig land is om te wonen.
Steeds opnieuw verbaas ik me over de ruimte om ons heen en hoe behulpzaam mensen zijn. Alles gaat wat relaxter.
Gisteren bij de Wal Mart. We hadden witlof gekocht. De mevrouw bij de kassa kende het niet. "paksoi" vroeg ze? Nee Belgium Endive..... Ow...
Kon ze de plu-code niet vinden. Heen en weer met collega's overleggen en inmiddels werd de rij achter ons alsmaar langer. Mijn ervaring bij de Appie is dat mensen achter je wat onaardige dingen beginnen te roepen en dat de onrust groter wordt. De kassamevrouw duwt je dan vervolgend de witlof in handen en snauwt dat je naar klantenservice moet of vanavond maar iets anders kookt.  (heus meegemaakt)
Hier niet! Iedereen stond op z'n dode akje te wachten totdat die mevrouw de witlof kon aftikken.
Wat overigens niet lukte...... Uiteindelijk sloeg zij het als paksoi aan..... Voor ons een meevaller, scheelde mega! Witlos is hier namelijk erg duur!

Dus hoe gaat het nou met mij?
Ik weet het niet!
Er zijn momenten dat ik me drie keer per week in het vliegtuig naar Nederland zie zitten. Maar dan duiken de beelden van mij weer op met die zuurstoffles en dan denk ik "ach nee, toch maar niet"
Nee maar serieus. Het gaat goed, maar ik ga niet zeggen dat dit een makkelijke tijd was.
Ik schrijf "was", omdat ik hoop dat we die nu kunnen afsluiten.
Vakantie is begonnen, we kunnen nu de laatste hand leggen aan ons huis. De omgeving gaan verkennen en af en toe eens tot rust komen. Genieten van ons nieuwe thuis.
We willen nu gaan settelen en de draad van het normale leven weer oppakken.
Want ondanks alle vervelende dingen die gebeurd zijn, ben ik hier graag.

Binnenkort dan het verhaal van Canada Day, een muf luchtje en alle dingen die wij missen!
Tot gauw?!!!

En dat ben ik!