Grace, Izzy en.....Jopie

Inmiddels zijn onze nieuwe aanwinsten, Grace en Izzy alweer goed drie maanden bij ons.

Volgens de berekening van het asiel zouden de meiden nu ook een half jaar oud moeten zijn,  maar daar heb ik soms mijn twijfels over. Net zoals het feit dat het zusjes zouden zijn.

Geen groter verschil dan tussen deze twee katten.

Grace is super mellow, onverstoorbaar, aanhankelijk, zit het liefst de hele dag op schoot of speelt voor sjaaltje.

In haar hele wezen is zij alleen maar chill.

Izzy schrikt gauw, reageert vaak schichtig als er iets nieuws gebeurt,  zij gaat eerder op de vlucht voor de honden dan dat zij ze trotseert en geniet het liefst in haar eentje van knuffelen terwijl Grace vaak tussen iedereen op de bank ligt.

Ook zoekt Izzy holletjes en extra beschutting op om te liggen.

De enige overeenkomst is, zij zijn allebei super lief en dat is wel het belangrijkste.

Of zij nou wel of niet met elkaar verwand zijn maakt ons niks uit en dat wil ook niet perse betekenen dat zij wel of niet hetzelfde zijn.

Als ik naar onze eigen kinderen kijk zie ik ook enorm grote verschillen en amper overeenkomsten, terwijl ik hier toch 100 % zeker weet dat zij dezelfde ouders hebben!

Maar ja, zoals Mees laatst eens zei nadat ik riep "wat ben je toch een apart kind" :

"ja dat krijg je er nou van als een pennenlikker (Erik) en een fotograaf (ikke) met elkaar gaan paren!!!"

Nou ja zeg!

Terug naar de katjes.

Grace en Izzy zijn in ieder geval goed ingeburgerd en hebben hun draai in dit chaotische huishouden gevonden.

Met Digger kunnen ze super overweg, maar die is ook een beetje bang van ze. Hannah gaat steeds beter, hoewel die af en toe wat lomp kan zijn.

 En met Meggie blijft het nog steeds oppassen, die zou in een onbewaakt ogenblik een hapje poes lusten.

Dan onze grote rode vriend Jopie? In het begin liep hij alleen verstoord door het huis met grote ogen en was uitgesproken chagrijnig. Hij verstopte zich en ging de dames uit de weg.

Dan kwam er een fase waarin hij probeerde  de kleintjes steeds aan te vallen op de meest gekke momenten en rare plekken.

Grace was dat gedrag al  gauw zat en maakte Jopie duidelijk dat zij van dit soort activiteiten niet gediend was door eens flink te blazen en een koekje van eigen deeg te geven. 

Dat hielp, Joop bond gauw in.

Vervolgens richtte hij zijn kuren op de kleine Izzy die maakte dat zij weg kwam zodra zij die  dikke rode plofkat tegenkwam. 

Tot afgelopen week, toen was zij het zat en mepte een paar keer flink terug waarop Jopie zich met  een illusie armer terug trok en Izzy nu met respect bejegend.

Jopie probeert nu zelfs op zijn eigen onhandige manier met de meiden te spelen en dat is heel aandoenlijk om te zien.

Zelfs naast elkaar slapen doen ze af toe. Het lijkt er op dat die drie vrede met elkaar gesloten hebben en misschien op weg zijn goede vrienden van elkaar te worden.

Zo zie je maar, alles komt goed!

Afgelopen week een aantal foto's genomen van die drie. Met name de spelende foto's zijn niet zo van een denderende kwaliteit. Gebrek aan licht hoge iso (6400) maken de beelden wat korrelig.

Hier een impressie van onze katten-drietal.

Izzy

Grace

Jopie   bedenkt een aanval

maar Izzy weert zich deze keer en Jopie druipt korte tijd later af

samen slapen met Grace

Grace en Izzy

Izzy onder de knieholte bij Myrthe

samen slapen

Al een tijdje behoorden tot onze vaste wintergasten in de tuin een koppeltje Northern Cardinals.

Prachtige vogeltjes waarvan het mannetje een dieprode kleur heeft en het vrouwtje meer bruinig

met een rode glans er over heen.

Helaas zag ik vanmiddag dat het mannetje ten prooi is gevallen van waarschijnlijk een roofvogel.

De restjes, zijn beentjes en wat veren lagen treurig op de grond. Het vrouwtje zal een nieuw

mannetje moeten gaan zoeken.

het vrouwtje

het Northern Cardinal mannetje

en dit lag er vanmiddag

helaas is er niet meer veel van over

De komende dagen runnen we het huishouden weer met z'n drietjes. Erik is zojuist vertrokken

naar Sasketoon (gelegen in de Canadese provincie Saskatchewan) 

Saskatchewan is één van de prairieprovincies grenzend aan Alberta in het westen  en aan Manitoba

in het oosten.  De provincie is 651.900 km2 groot, maar er wonen maar nog geen 1 miljoen mensen.

Daar heb je dus nog wat plek!

Aanstaande woensdag is Erik weer thuis. Niet voor lang want eind januari staat Nederland weer op het programma, vlak daarna Florida (samen met Myrthe, dus dat is voor de fun en niet voor het werk)

Aansluitend weer Nederland en dan..... dan gaan we eindelijk samen op vakantie.

Een lang gekoesterde wens gaat in vervulling, we vliegen met z'n viertjes naar Californie! 

Lieve vrienden van ons wonen in de buurt van San Diego en daar willen we al heel lang op bezoek.

Nu is het dan eindelijk zo ver! Springbreak brengen we door in de vertrekken we naar de VS. 

Eerst een paar dagen Los Angeles  en aansluitend San Diego en omgeving. 

Tzt uiteraard een uitgebreid verslag!

Nog een paar winterbeelden en ik hoop tot gauw weer!

achter het bos achter ons huis

Meggie zakt weg in de sneeuw

Mees en zijn "prooi"

Ondanks winter een beetje voorjaar in huis!