Stofzuiger

Het voordeel van het huren van een gemeubileerd huis is dat er behalve meubels (de term zegt het al) ook de elektronische apparatuur aanwezig is.

Zo hoefden wij ons geen zorgen te maken over een oven, wasmachine of droger, vaatwasser en al die andere dingen waar een stekker aan zit en die je nodig hebt.

Het netwerk in Canada is verschillend van dat van Europa (110 volt) en de stekkers en stopcontacten idem dito.

Iets meenemen vanuit Europa was er dus niet bij.

Zo was er ook een stofzuiger aanwezig in huis.

Toen ik het ding de eerste keer zag dacht ik dat ik in een film van Doris Day was gestapt.

Een sledestofzuiger van ik schat uit 1954...

Gemaakt van zwaar metaal en niet functionerende wieltjes. Apart.

1954

Ik begon te zuigen en had het idee dat er niks gebeurde.  Aangezien we een soort concierge voor ons huis hebben die verantwoordelijk is voor het onderhoud van huis en materialen vertelde ik hem dat ik het idee had dat de stofzuiger niet dat deed wat ie moest doen.

Onze Jack was tot in het diepst van zijn ziel gekrenkt. Tenslotte hadden de eigenaren van dit huis (pa van de huidige eigenaar) ermee gezogen en als het voor hun goed genoeg was, dan was het dat voor mij toch zeker ook.  Dat zei hij niet met zoveel woorden, maar zijn gezicht sprak boekdelen.

Wat er gebeurde weet ik niet, maar na twee dagen had ik het voor elkaar dat de stofzuiger zijn geest op gaf.

"gelukkig" had  Jack nog een reserve stofzuiger op voorraad en bracht een zuiger uit waarschijnlijk 1964... Wat een vooruitgang!

Blijkbaar heb ik een negatief stofzuigaura want na 24 uur had ik deze ook gekillled.

Jack werd sceptisch.... 

We mochten vervolgens een zuiger van hem lenen en jawel.... door het opzuigen van een veter brandde een soort aandrijfriem door en ging Jack's zuiger net zoals die andere twee stuk! Tree on a row!

Gelukkig maar want Jacks zuiger meurde naar zweetsokken.

Jack ging shoppen en bracht ons een brand nieuwe gifgroene "upright" stofzuiger mee naar huis: zo'n staand geval met een koplamp...

Blij en enthousiast haalden we het ding uit de doos en gingen aan de slag.

Die blijheid was snel over, geloof me. Een periode van grote ergernis begon!

Afgezien van het feit dat dit ding ver-schrik-ke-lijk onhandzaam is, produceert het ook nog eens een takke-herrie! Het lijkt alsof je met een drilboor op pad bent en niet met een zuiger.

Het zuigen van de trap bleek met dit ding een klus voor minimaal twee mensen en vaak drie. De één houdt de zuiger, de ander zuigt en de derde let er op dat diegene die zuigt niet de trap afdondert.

Dan hebben dit soort stofzuigers een CAO!

Ze schakelen zichzelf na een tijdje stofzuigen vanzelf uit en nemen ongevraagd een pauze. Nee hoor, niet na een uur zuigen, maar vaak al na 10 tot 15 minuten. Op sommige dagen zelfs na 5 ...

Schiet natuurlijk niet op bij al die vierkante meters hier!

Verder weigert deze stofzuiger om kattenzand op te zuigen. 

Beter gezegd: hij zuigt het op, vermaalt het tot zand en spuugt het enkele meters verder weer uit. Dat betekent dat je kunt zuigen totdat je een ons weegt... het wordt nooit schoon.

Maar ook andere dingen worden achteloos weer uitgebraakt of gewoon niet opgezogen en daarbij is het ding niet in staat om fatsoenlijk tot aan plinten of tot in hoeken te zuigen.

Verder moet je hem regelmatig schoon maken want alle buizen en filters zijn in no time verstopt. Onze stofzuiger is van binnen vaker schoon gemaakt dan al onze auto's tot nu toe!

Kortom, dat ding is één grote bron van ergernis!

Jullie roepen vast "dan koop je toch een nieuwe".

Dat wilden we ook, maar zo vlak na een niet echt goedkope verhuizing is dat toch nogal een forse uitgave. Want kocht ik in Nederland voor een luttele 200 euro een dijk van een Miele stofzuiger, daar krijg je in Canada alleen de doos voor!

Wil je een beetje kwaliteit stofzuiger dan moet je al gauw aan een bedrag tussen de 500 en 800 dollar denken! Laten we eerlijk wezen: voor dat geld koop je heel veel leukere dingen dan iets wat het stof van de vloer haalt...

Maar na 9 maanden ergernis waren we het zat en hebben dinsdag de waanzinnige investering gewaagd van een brandnieuwe "Dyson stofzuiger". 

En ik moet zeggen... het ding zuigt als een tierelier! Het was shocking om te zien welke hoeveelheden troep er van de grond kwamen. We hebben de container (zeg maar de stofzuigerzak) TWEE keer moeten leeg gooien op EEN zuigronde.  Te ranzig voor woorden gewoon.

Als blije kinderen stonden we te kijken dat deze zuiger gewoon het kattengrit opzuigt, netjes de hoekjes ingaat je met gemak ONDER een bed kunt zuigen. Alsof we vanuit de oertijd naar het heden werden geflitst! Waanzinnig.

Kost wat, maar dan heb je wat. In het geval van de stofzuiger klopt het zeker!

Overigens... een soort gelijk verhaal heb ik over de wasmachine... het wast, maar niet schoon. Maar dat vertel ik wel een andere keer!

onze brand nieuwe "Dyson"

De eerste oogst

Dank voor het vragen naar mijn hand! Gaat al stukken beter, de zwelling neemt af, behalve aan mijn pols een plekje en tussen wijsvinger en duim, maar het zal nog wel effe tijd nodig hebben.

Inmiddels ben ik ook weer bij het asiel geweest om nieuwe foto's te nemen. Vreemde honden vind ik nu wel een beetje griezelig, maar ik hoop over dit trauma gauw heen te zijn. Aangezien nu alle honden op de foto staan ben ik begonnen aan de katten en dat is ook ontzettend geinig en misschien minder risicovol (hoewel je weet het maar nooit)

Afgelopen week een photo shoot gedaan van Sierra en Joe. Zij zijn sinds kerst verloofd en vroegen of ik foto's van hun wilde maken. Maar al te graag!

Sierra ken ik van Coffey Creek Farm waar zij tot november heeft gewerkt. Omdat Joe in Stratford een grote boerderij heeft met melkvee is zij daar naar toe verhuisd. In juli gaat het stel trouwen.

De foto's maken was opnieuw een uitdaging bij barre temperaturen van -22! Zelf was ik ingepakt in een skibroek en dikke jas.

Maar het aanstaande bruidspaar moest het meest afzien, want die waren natuurlijk leuk casual gekleed voor op de foto. Arme zielen, brrr...

Maar het was de moeite waard: er zijn leuke foto's bij!

Sierra en Joe

Maandag gingen Myrthe en ik even samen de paarden verzorgen. We troffen een letterlijk bevroren Stjarni aan.

Dat de paarden wel eens sneeuw op hun rug hebben of rijp, dat is normaal.  Maar Stjarni had echte ijslagen onder zijn manen, op zijn rug en aan zijn buik. Hij zag er uit alsof je de diepvries te lang had opengelaten.

Ook was hij bijzonder opgefokt terwijl Falki rustig in de wei stond.

We besloten de paarden eerst eens naar binnen te brengen en op stal te zetten. Zodat Stjarni letterlijk kon ontdooien.

Misschien koliek?  Maar hij at met smaak zijn brokken, wortels en hooi. Wel bleef hij onrustig.

Mrythe en ik lieten ze op stal staan, Connie de eigenaresse beloofde om het in de gaten te houden en wij zouden na het eten terug komen.

Gelukkig was Stjarni na het eten al een stuk rustiger. Waarom hij zo nat en bevroren was geweest was ons een raadsel, hij had zich blijkbaar druk gemaakt over iets, maar wat?

Connie vertelde dat er onlangs een cougar (Poema) in de buurt was gesignaleerd. Oorspronkelijk komen deze dieren ook in onze streek voor, maar door het ontstaan van de dorpen is de cougar jarenlang weggeweest, maar blijkbaar komt ie nu terug.

Bij nakijken in ons boekje las ik dat de cougar met één hap een hert kan doden en makkelijk een moose (eland) aankan.... Goh.... dan is zo'n lullige pony vast ook geen probleem voor hem.

Maar of de cougar Stjarni zo van streek heeft gemaakt, we weten het niet.

Omdat het zo luxe is de paarden 's nachts binnen te zetten, deden we het avonden erna ook. Temperaturen zakken nu regelmatig diep na -24 en veel neerslag. Dan is een warme stal 's nachts wel zo prettig ook voor een IJslander.

Tot gisteravond.

Brokjes in de bak, hooi in de boxen, paardjes naar binnen.

Begint Stjarni over de deur heen te steigeren. Gelukkig stonden we ernaast en konden voorkomen dat hij met een been bleef hangen op de staldeur.

De paarden van box laten wisselen. Falki's deur was hoger, daar kon het vast niet.

Wel dus. Daar flikte hij het kunstje nog eens.

Hup, Falki bij Stjarni in de box, dan is hij vast kalm. Ook niet! Shoot en nu?

Connie vertelde dat zij dit al eens bij hem eerder had gezien. Niet handig. Dadelijk breekt ie een been.

Myrthe bleef bij de paarden, ik reed terug naar huis en haalde de dekens. Dan maar inpakken en buiten zetten.

Balen is het wel, want net nu breekt een koude en sneeuwrijke periode aan.

Misschien zijn er nog paardenmensen die zinvolle tips hebben?

We bedachten vanavond trouwens of Stjarni misschien een "trauma" heeft van de reis? Zij moesten immers in kleine boxen  het vliegtuig in en dat voor lange lange tijd met veel herrie.....  Misschien ligt daar de link?

Hier nog wat foto's van afgelopen week

Mees was even proef-model

Digger heeft sinds vorige week een jas

ons huis in het sneeuwlandschap

Hannah speelt het liefst  in de sneeuw

Morgen vertrekt Erik weer naar Nederland en zal daar twee weken aan het werk zijn.

Myrthe heeft haar eerste proefwerkweek en begint daarna aan een nieuw semester met nieuwe vakken.

Mees hobbelt lekker op school mee en heeft het sinds onze vakantie voor kerst amper nog over Nederland gehad.

En ik? Ik ga lekker genieten van de rust in huis want deze keer zullen er toch vast geen calamiteiten ontstaan, toch?