Waar was George Clooney nou?????

Maandagochtend.

Erik is de avond van tevoren voor twee dagen naar Saskatoon in Saskatchewan vertrokken, kids naar school, honden uitgelaten, katten gevoerd, dus klaar om op pad te gaan.

Ik had afgesproken om bij het asiel foto's te maken. Door mijn weekje Nederland en de feestdagen is het een tijdje geleden dat ik er ben geweest en inmiddels zijn er weer wat nieuwe honden bijgekomen.

Met Andrea (één van de managers) bespreek ik wie op de foto moet en ga aan de slag.

Mijn  eerste klant is de vrolijke Roxy die eerst eens 5 minuten lang uitgelaten rondjes om me heen rent. Ik slaag er uiteindelijk in om haar op de foto te krijgen. Een lieve en aanhankelijke hond waarvan je je afvraagt wie deze nu weg doet...

Vervolgens komen Max en Yzerman aan de beurt. Stuk voor stuk vrolijke en aanhankelijk honden.

Mijn drie modellen

Max

Yzerman

Roxy

Bij de volgende kandidaat -Hank- moet een staff member (medewerker van het asiel erbij zijn). Hank heeft nl. de onhebbelijkheid iemand omver te springen zo gauw je de rug toedraait.  Aangezien Hank een kruising tussen iets herder-achtigs en iets Mastiff-achtigs is lijkt het me niet echt prettig om zo'n zware hond op je rug te krijgen.

Jerrica, één van de medewerkers, gaat dus met mij mee. Zij zal Hank pakken. Ik vraag haar nog om het dier aan de riem  te nemen. Het werkt voor mij toch een stuk sneller als de hond niet steeds eindeloos rondjes door de tuin rent.

Goed idee vindt ook zij.

Samen gaan we het verblijf van de honden in. Jerrica loopt naar Hank's hok, ik naar de achterdeur. Wil deze openen, bedenk dat ik me moet omdraaien voor Hank (geen rug laten zien) dus draai me terug om. Jerrica komt op dat moment net om de hoek en dan zie ik alleen nog maar een boze Hank op me afstormen. Hij springt tegen me op en bijt met alle kracht die deze grote hond heeft in mijn 

rechter arm!!!

Door de kou (-10 graden) had ik Godzijdank mijn hand terug in mijn jas getrokken, want ik draag niet graag handschoenen bij het fotograferen.

Dit is mijn redding geweest, want Hank bijt als een gek in mijn arm.  Ik roep tegen Jerrica dat hij me te pakken heeft en zij probeert met alle kracht die ze heeft het dier van me af te trekken. Dat lukt! Die twee verdwijnen terug naar Hank's hok en ik struikel het gebouw uit naar buiten om me in veiligheid te brengen.

De pijn is zo giga dat ik zwarte vlekken begin te zien, het in mijn oren suist en ik amper lucht krijg.

Jerrica gooit de buitendeur open, ik strompel terug naar binnen en ga in de gang buiten het hondenverblijf  van mijn stokje.

Het volgende moment zie ik Andrea boven me met een verschrikte Jerrica. Ze halen dekens en proberen mijn arm te onderzoeken.

Ik ben misselijk en voel alleen maar eindeloze pijn. 

In mijn arm zijn de tandafdrukken van Hank goed te zien. Mijn hele hand wordt blauw en dik, maar er is geen schrammetje, geen krasje, geen ene niks van bloed te zien. Wel een geluk, zo zal blijken...

Mijn paardrij-jas van Mountain Horse heeft mij prima beschermd. Er zit zelfs geen gaatje in de jas, helemaal niks! Prima kwaliteitje...

Na een tijdje op de grond gelegen te hebben voel ik me wel wat beter. Ik kan rechtop zitten en uiteindelijk ook weer staan en lopen.

Andrea stelt voor mij naar huis te rijden of naar een arts. Maar ik wil liever zelf naar huis rijden. Erik is er niet en zonder auto thuis kan ik dus helemaal niks.

Buiten de zere hand/arm voel ik me eigenlijk best weer redelijk en ben ik blij dat ik er zo goed vanaf ben gekomen.

Niemand snapt hoe het heeft kunnen gebeuren of wat de aanleiding is geweest voor Hank om mij aan te vallen.

Arme Jerrica voelt zich schuldig, maar het meisje kan er niks aan doen. We waren allebei voorzichtig en hebben niks geks gedaan.

Dan rij ik naar huis en ben blij als ik thuis op de bank kan ploffen.  Ik voel me gek genoeg alsof ik onder de trein heb gelegen en niet alleen "maar" onder een hond.

Ik besluit te wachten totdat Myrthe en Mees naar huis komen om dan samen naar de EHBO te rijden. Mijn hand wordt dikker en blauwer en doet steeds meer zeer. En Erik verordonneerde me vanuit Saskatchewan ook al om te gaan.

Bewegen kan ik gelukkig alles goed, maar voor alle zekerheid dus toch maar naar laten kijken.

Mees schrikt zich wild als hij mijn verhaal hoort en is gelijk heel zorgzaam. Laat de honden uit, haalt wat te drinken  voor me en vraag wel alle 5 minuten of het gaat.

Samen halen we Myrthe van school (die is laat vanwege haar musical-project en komt dus niet met de bus) en rijden naar de Emergency Room van het ziekenhuis van Orangeville.

Geloof me.... dat is weer een hele  ervaring...

Ik moet er even bij vertellen dat wij momenteel de Amerikaanse televisieserie Emergency  Room (ER) op  dvd aan het kijken zijn. Denk dat de meesten van jullie deze serie wel kennen. Tenslotte is "hunk" George Clooney in de rol van dokter Doug Ross wereldberoemd geworden!

Myrthe en Mees keken natuurlijk vol verwachting of zij nu dezelfde taferelen zouden aantreffen. Afgerukte ledematen, "projectile vomiting", gun shots, flippende freaks, rennende artsen en zorgzame verpleegsters...

Bij binnenkomst kregen we eerst de "triage nurse".

Deze vraagt wat er aan de hand is, vertelt waar je kunt gaan zitten en haalde voor mij een ice pack om te koelen.

Na een tijdje attendeerde de "triage nurse" mij er op dat ik bijna aan de beurt was bij de mevrouw achter het bureau en of ik mijn health-card (verzekeringspasje) wilde gereed houden.

Ik mocht plaats nemen bij de "intake nurse", vertelde de tweede keer het verhaal van de beet, mijn bloedruk werd gemeten, de saturatie en mijn temperatuur.

De nurse duwde me een geel klembord in handen, mompelde iets van een deur en gele lijnen en was pleite.

Ik raakte onmiddellijk gedesoriënteerd en plofte bij de wachtkamer van de gele lijnen neer. 

Ineens stond de "intake nurse" weer voor me en zei dat ik eerst naar de derde deur links moest om daar mijn "Chart" op te halen.

Ok....op naar nummer drie!

Deze dame wilde mijn adres weten (had die tweede ook kunnen vragen), telefoonnummer en wie ze in geval van nood mochten bellen (Erik, maar ja.... die was wel een eind weg).

Ook willen ze weten wie mijn huisarts is. Hebben we nog steeds niet, staan nog op wachtlijst.

Wel moest ik een formulier tekenen waar ik toestemming gaf dat mijn gegevens naar de huisarts werden gestuurd.

"maar die heb ik toch niet"?  Was niet erg, moest ik toch maar gewoon tekenen. Hoezo logisch?

Via de gele strepen met mijn "Chart" terug naar de wachtkamer "with the big TV" waar we moesten wachten.

Ondertussen nog steeds met Myrthe en Mees in mijn kielzog die vol spanning op de hectiek van een TV-ER zaten te  wachten, maar dat viel dus bitter tegen.

Na een tijdje wachten kwam nurse nummer 4 om mij door de volgende deur te halen.  Ik werd ergens op een paar stoelen in de gang gedropt. Ook hier weer even vertellen wat er gebeurd was.

Vol verwachting keken we uit naar Doug Ross of Luka Kovac..... maar nix hoor...

Een arts kwam wilde weten wat er gebeurd was (zucht, voor de derde keer...), keek naar mijn hand en stelde voor om toch maar voor alle zekerheid foto's te maken. Of ik een pijnstiller wilde? Nee dank je! Echt niet? Nee echt niet!

Waarop Myrthe later zei ik had toch rustig "five of Haldol" kunnen nemen!!! (we kijken echt te veel ER). Maar ja, toen kwamen die twee pas echt los. Kreten als "give me a ten blade"  en "crash-cart, epi, IV-push, v-tach en sinus-tach" kwamen voorbij.

Samen liepen we via de blauwe strepen dit keer naar de röntgen. Daar werden vier (!) foto's van mijn hand gemaakt en ik mocht weer terug naar de stoelen op de gang.

Na weer een tijdje wachten en een en al meligheid van Myrthe en Mees kwamen de nep-Clooney ons halen. We bekeken samen gezellig de  foto's: gelukkig niks gebroken, wel fors gekneusd. Of ik nog vragen had? Nee, ik niet.

"Ikke wel" riep Myrthe! Zij wilde nog eens graag kijken naar de vorige foto om te weten wat dat puntje was en nog wat van die dingen. Geduldig gaf nep-Clooney antwoord en toen, eindelijk eindelijk mochten we na 2 uur weer huis.

Als troost zijn we naar de MacDonalds gegaan!

hier met mijn ice-pack

eerst bezorgd, maar dan mij een beetje bespotten!

het verschil is al zichtbaar

echt zo'n klauw!

(Myrthe vond dat zij foto's moest maken!!! van wie ze dat nou heeft???)

De volgende dag belde een man van "health department"

Hij had gehoord dat ik gebeten was door een hond.

Klopt!

Of het mijn hond was??? Nee zeg!!! Stel je voor!

Weer mocht ik het hele verhaal vertellen en daarbij veel vragen beantwoorden.

Een paar uur later ging de telefoon weer.

Nu een mevrouw van "health department"

Of ik gebeten was door een hond? Yep! 

Wat er gebeurd was? zucht..........................

Weer het verhaal verteld.

Of de hond zijn shots gehad had?

Ja, vast.

Echt? Ja hoor es, het is een asielhond en het eerste wat ze doen is een dier vaccineren.

En of ik dan mijn shots had gehad?

Pardon???

Ik vertelde de mevrouw dat ik nog geen open krasje had.

Zij vroeg of ik het zeker wist want stel de hond had rabies, dan was een krasje al fataal!

Daarbij bleek dat ze me ook geen tetanus shot hadden gegeven.

Waarom dan niet?

Omdat ik GEEN verwonding had!!!! (en ik als de dood voor spuiten ben!!!!)

Maar goed, Hank zit nu in quarantaine. Dat is al gebeurd, gelijk na het incident.

Dit gaat Health department nog checken. Na 10 dagen mag 'ie er weer uit en dan gaat een gedragsdeskundige hem onderzoeken of hij een gevaar is voor anderen.

Het ziet er niet naar uit dat het goed afloopt met Hank want het was natuurlijk geen beste actie van 'm. Dat is eigenlijk best sneu, want door het toedoen van mensen is hij verknipt en daar wordt hij nu uiteindelijk de dupe van.

En ik?

De zwelling neemt af, de kleuren veranderen en mijn hondenziel heeft een krasje.

Dat een hond bijt uit een reflex of uit angst... dat kan. Maar dit was een regelrechte aanval. Niet fijn.

Vooral: het waarom en hoezo blijft gissen.

Anyways, het was weer een relaxte start van de week...