Dag Pip!

De afgelopen week was intensief. Pip was een dagtaak, maar het was echt fun.
Elke dag zag je hem groeien en kwam hij steeds weer 2 gram bij! Begon zijn vleugeltjes uit te slaan, oefende zitten op je vinger en wilde staan.
De vogelopvang bleef onbereikbaar. Drie boodschappen op het antwoordapparaat en twee mails hielpen niet om op z'n minst één telefoontje terug te krijgen.


Maandag nam ik nog contact op met de zaak "Wild Birds Unlimited" in Guelph. Een winkel gespecialiseerd in de verkoop van voer en feeders van buitenvogels.
Men reageerde daar heel enthousiast op mijn verhaal, bevestigden dat wij op de goede weg waren en stelden mij gerust dat Pip nog terug de natuur in kon.
Inmiddels wisten we dat Pip geen Blue Jay maar een Common Grackle was. De mevrouw van de winkel vertelde dat deze vogels sociaal waren en als Pip er tussen ging zitten, men hem zou voeren. Pa en Ma Grackle kunnen immers niet tellen en weten niet of zij 4, 5 of 6 koters hebben.
Het zou handig zijn om Pip regelmatig in zijn kooi buiten te zetten zodat hij aan de geluiden, frisse lucht en soortgenootjes kon wennen. 
Myrthe en ik waren helemaal blij na dit verhaal! Met deze tips konden wij weer even vooruit.


Dinsdagochtend zwalkte Pip ineens door de kooi....
Eten ging moeizaam en hij ging op zijn zij liggen. Heel triest om te zien.  Myrthe natuurlijk heel verdrietig want dit zag er niet best uit.
Ik zorgde dat het beestje een beetje comfortabel kon liggen en bracht Myrthe naar Orangeville waar zij momenteel als vrijwilliger werkt bij het CYC. (volgend blog meer hierover) 
Wij gingen er van uit Pip niet meer levend aan te treffen.
Tot mijn verbazing zat het kleine vogeltje weer rechtop toen ik thuis kwam. Voerde hem zo veel mogelijk. In tegenstelling tot andere dagen at Pip maar maximaal twee hapjes. Daarna was hij moe en wilde slapen.
Inmiddels werd ook zijn ontlasting dunner en Pip zwalkte alleen nog maar.
Tot onze verrassing kwam hij dinsdagnacht ook goed door en kwetterde ons woensdagochtend weer tegenmoet. In de loop van de dag werd zijn ontlasting alsmaar dunner, het vogeltje leek kleiner te worden en zwakker.
Nadat ik Myrthe in Orangeville had opgehaald besloten we met Pip naar de dierenarts te gaan. 
We hadden het idee dat het diertje nu echt zat weg te kwijnen en dat had ie niet verdiend.
De dierenarts bood nog aan hem een infuus met vocht te geven en eventueel antibiotica. Maar Myrthe en ik waren het er over eens dat dit niet de goede weg was,  hoe graag we Pip ook bij ons wilden houden.
Wat voor kans maakt hij dan nog om terug de natuur in te kunnen?
Nu al ernstig verzwakt door uitdroging.
Het kleine lijfje pesten met naalden.
Een rare vloeistof er in spuiten.
Misschien redt hij het, misschien niet. Na dagen pijnigen toch laten inslapen?
Heel, heel misschien overleven en als zwak vogeltje de natuur in of voor altijd in een kooi?
We kozen er voor om Pip in te laten slapen. Als hij al niet kon blijven leven, dan hoefde hij ook niet ellendig dood te gaan.
Vanavond om 18.00 is ons Pipje ingeslapen. We zijn kei verdrietig!
Dag Pip!

zaterdag 9 juli, 52 gram

maandag 11 juli, Pip is 56 gram

maandagavond, Pip op zijn favoriete plek!

laatste foto van Myrthe en Pip, hier werd Myrthe ondergepoept!

het was een bijzondere tijd met dit vogeltje!