Pip en bezoek van een Porcupine!

Sinds Pip hier woont staat ons leven een beetje stil.
In die zin, we komen nergens meer. 
Een vogeltje van die leeftijd wil eten en het liefst zo vaak mogelijk. Meerdere keren per uur spert hij zijn bekkie ver open en worden er rundergehakt wormpjes ingestopt die hij met veel smaak opeet.
Inmiddels worden Myrthe en ik er ook steeds handiger in en gaat het voeren een stuk makkelijker.
Rond half 6 gaat Myrthes wekker en vanaf dat moment is zij fulltime vogelmama. Als zij de keuken binnenloopt begint Pip al te kwetteren en maakt duidelijk dat ie honger heeft!
Gezien zijn kleurtjes op de veren denken wij dat het een Blue Jay is. Hoe oud, geen idee.
Hij heeft nog donsveertjes, maar ook al echte veren. Spreidt zijn vleugels uit en verzorgt zijn veertjes met zijn snaveltje.
Pip probeert te staan en loopt/scharrelt door zijn kooitje. Elke dag gaat ie een stukje vooruit.
Dinsdag woog ie 44 gram. Vandaag 51 gram!!! Zeven gram gegroeid in drie dagen tijd. 
Dan verzorgen we hem zo slecht nog niet!

woensdag, Pip op de weegschaal!

Woensdag hadden we wel even wat afwisseling.

Stjarni stonk een uur in de wind en was weer eens geraakt door een skunk! Niet te harden gewoon.  Alsof die stakker nog niet genoeg te verduren heeft, een gewond been en ook nog eens de volle lading van zo'n stinkerd.

's Middags zie ik ineens een Porcupine de voortuin in lopen. Onze eerste gedachte was "Spike is terug". Maar deze Porcupine was een stukje kleiner dan Spike.

Normaal gesproken zie je deze beestjes nooit overdag en als überhaupt in de schemering. Waarschijnlijk was hij opgeschrikt door de tractoren op het veld die druk aan het hooien waren.

Myrthe en ik hebben er voor gezorgd dat de Porcupine uit de tuin verdween om te voorkomen dat de honden door hem geprikt worden. Ook hebben wij ervoor gezorgd dat hij meer richting bos ging om te voorkomen dat hij dadelijk door een tractor geraakt wordt.

 

bezoek van een neefje of nichtje van Spike

Dat is dan ook zo'n beetje het spannendste wat we deze week meegemaakt hebben. Boodschappen doen en in het algemeen het huis verlaten, dit soort dingen moeten nu zeer zorgvuldig gepland worden.

Eerst zorgen dat Pip zijn buikje vol heeft en dan als een haas ervandoor. Dan heel gericht je missie vervullen om zo gauw mogelijk weer thuis te zijn waar een schreeuwende Pip met ver opengetrokken bekkie op ons wacht.

Hij piept overigens niet alleen om eten. Ook als hij uit zijn kooitje wilt. Het liefst zit hij namelijk op je hand, op schoot of in je nek. In elk geval zo dicht mogelijk bij je.

We hebben overigens meerdere keren geprobeerd om in contact te komen met een vogelopvang hier in de buurt. Niet zo zeer om hem af te geven, maar om meer tips en suggesties te krijgen omtrent zijn verzorging. Twee boodschappen en twee mails verder hebben we nog steeds niks gehoord.

Mocht een lezer van dit blog wel meer weten over het opvoeden van kleine vogels dan houden wij ons zeer aanbevolen!

Tot gauw!

Pip in zijn kooitje onder de handdoek

zijn favoriete plekje, op Myrthe

of slapen in haar hand

samen knuffelen

of lekker warm in Myrthes nek

samen Pokemon kijken