How are the boys doing?

Prima!

De eerste week zit erop en de tijd vliegt voorbij.

Vorige week zondagavond op de luchthaven afgezet door de vrouwen, samen geproost op onze twee weken die gingen komen en weg waren we.

Op de vakantie!

Mees heeft nog even gekeken voor een zonnebril die bij zijn outfit zou passen voor het “Hollywood-feest” waarvoor hij was uitgenodigd maar dat leverde niks op.

Vlucht was ok (Air Transat haalt het niet bij de KLM), huurauto stond klaar en klokslag 15:00 uur stonden we op Mees’ oude schoolplein zijn vrienden op te wachten.

Mees kon ik gelijk daar achterlaten want iedereen had hem zoveel te vragen (“Hoe zeg je “eikel” in het Engels?”, “Moet je echt altijd met de bus naar school?”, “Is het leuk daar?”...).

‘s Avonds afhaalchinees gegeten bij zijn beste vriend Stef & familie en daarna in bed gevallen.

Wel grappig: de afgelopen week heeft Mees toch wel een paar keer opgemerkt dat volgens hem Nederlanders rijden als maniakken. Alles schiet van links naar rechts en op de snelwegen rijdt iedereen alsof ‘ie door de duivel op de hielen wordt gezeten volgens hem. Zijn verkeersperceptie is toch wel een beetje veranderd blijkbaar. 

Niet dat de Canadezen nu zo’n geweldige chauffeurs zijn trouwens, maar het gaat er wel een stuk slomer aan toe. Soms een tikkie té sloom naar onze smaak, maar dat is weer een ander verhaal.

Van de andere kant: ons huurkarretje krijgt van Mees maar een magere beoordeling als het om acceleratievermogen gaat. Dat zal best: een bescheiden 75 pk motor sleurt het wagentje voort en dat is voldoende om lekker mee te komen. Maar het haalt het natuurlijk niet bij de asfaltvernietigende vermogens die Noord-Amerikaanse wagens vaak hebben. Ter vergelijking: Claudia’s middenklasse SUV heeft 240 pk onder de kap. Dus qua stoplichtracerij zijn de Canadezen onverslaanbaar. En dat zal ook best: automaat in “D”, gaspedaal instampen en scheuren maar. Tot aan het volgende stoplicht uiteraard en niet harder dan 15 km/h boven de toegestane snelheid, want daarboven krijg je een bon...

Woensdagavond was het Hollywood-feest op de boerderij van de familie G. in Nuenen. Vanaf half tien waren de ouders welkom en het was echt reuze gezellig. Voor Mees leuk om zijn oude klasgenoten allemaal te zien en, vooral, ze veel succes te wensen op de middelbare school. En voor mij leuk om bij te praten en de laatste Nuenense roddels te absorberen. :-)

Mees en Stef op de rode loper

De hele Class of 2011

Mees & Co

Afgelopen weekend was gereserveerd voor onze directe familie.

Vrijdagavond naar mijn zus, zaterdagochtend mijn broer + kids (ze hadden een mooi welkomstbord op de deur gehangen), zaterdagavond mijn ouders en zondagochtend mijn schoonouders. Iedereen weer gezien, gekust & geknuffeld.

Warm welkom!

Inmiddels is Mees met een hele bubs ook al een paar keer op de fiets (bijzonder weer voor hem) naar de onvolprezen Nuenense kermis geweest en heb ik sinds lange tijd weer eens een bezoekje gebracht aan de viskraam aldaar (heerlijk!).


Zondagmiddag ben ik naar een goede bekende van ons in Duitsland gereden. Jozef Dohr is eigenaar van Islandpferdegestüt Roetgen in de Eiffel en een niet bepaald alledaagse verschijning, weinig genuanceerd in zijn uitspraken, maar daarom niet minder sympathiek. En niet onbelangrijk: één van Duitsland’s beste fokkers van IJslandse paarden. Ik was er om vrienden van ons die op zoek waren naar een IJslander te introduceren. Het was een geslaagde middag en ik heb weer eens gereden sinds lange tijd. 6-Jarige ruin Thór was mijn kompaan. Errug leuk!

Bij de jonge hengsten op visite

Morgen nog een dagje vergaderen en woensdag vertrekken Mees en ik naar Frankrijk. We hebben er reuze zin in!

Ergo: het is bij ons een stuk relaxter dan bij de rest van de familie in Hillsburgh. Maar wij hebben dan ook geen vondelingetjes te verzorgen. Vind het wel knap van ze!