Dancing on ice of hoe breken we allemaal onze nek???

Deze winter is afwijkend van de winter die we vorig jaar hadden. 
Tot nu toe is er niet zo heel veel sneeuw gevallen en temperaturen gaan erg op en neer. Dik in de plus en vet in de min.
De ene keer smelt de sneeuw een beetje, de andere keer vriest het weer met daaroverheen een hele dag heel veel regen.
Temp wel in de plus, maar niet op de grond wat betekent dat alle regen die valt en neer komt op de grond verandert in een ijsbaan!
In onze paddock hadden we in het begin last van ijsvorming voor de poort en de stallen. Dit konden we oplossen door Ben er doorheen te laten rijden met een mengeling van zand en zout. Werkte super, het hele oppervlak was geruwd en niet meer glad.
Helaas kwam er nog een regenbui overheen met vlak daarna sneeuw!
In eerste instantie waren we blij want we hoopten dat de sneeuw ervoor zou zorgen dat het niet meer zo glad was.
Het tegendeel was waar! Het was nu niet alleen maar spek en spekglad, je zag nu niet eens meer WAAR het ijs was.
Het was net alsof je op een mijnenveld liep, ineens ging je er zonder aankondiging fors onderuit! Echt afschuwelijk!
Zo vloog ik vorige week al achterwaarts en klapte op mijn hoofd. Bont en blauw was ik!
Omdat de linker paddock zo glad was, sloten we deze voor de paarden en konden zij terecht in het bos en de rechter paddock. Die leek nog goed toegankelijk.
Helaas was dit bedrog.
Gistermiddag wilde ik tussen de middag Stjarni zijn druppels geven. Dat op zich is al een hele happening, vier spuiten met vier verschillende druppels, vier keer per dag en twee keer per dag nog een pijnstiller. Met een temp van min 15 moet je het hele spul ook goed warm houden want het bevriest in no time hebben we van de week ervaren.
Ik zag de paarden in de rechter paddock staan, schuilend achter de schuur. Op zich slim, dat stukje was goed toegankelijk vanuit het bos en ze stonden daar uit de wind.
Alleen Mojo zag ik een stuk verder van de groep staan.
De paarden zagen me en kwamen de heuvel op. Mojo aarzelde even, begon te lopen maar gleed gelijk uit en viel!!!  Ik schrok me echt wezenloos. Vooral omdat hij ook nog eens doodstil bleef liggen.
Inmiddels kwam Erik met het hooi, ik riep hem toe dat de paarden achter het hek moesten en Mojo gevallen was.
Ik wilde enerzijds Mojo niet alleen laten, maar ik wilde ook vermijden dat de andere drie ook het ijs op gingen. Dus eerst de drie andere paarden op een veilige plek neer zetten.
Paardjes achter het hek en Erik en gleden de berg af.
Mojo bleef kalm liggen en keek ons met grote ogen aan. 
We waren eerlijk gezegd een beetje radeloos. Het paardje lag in de helling van ijs. Het lukt ons amper om ons staande te houden.
Erik probeerde Mojo naar beneden te trekken, door de deken die Mojo om had gaf hij wat mee. Maar door de druk probeerde hij toch op te staan, viel onmiddellijk,  Erik ook en zo gleden zij samen de berg af!!!
Het was echt afschuwelijk! Eriks bril en pet vloog af en helemaal bedekt met sneeuw. De verschrikkelijk Yeti was er niks bij. Echt als de situatie niet zo in en in triest was had ik er hartelijk om kunnen lachen, maar nu stond het huilen me nader.
Daar lagen Erik en Mojo dan.  
Mojo bleef liggen, keek weer met grote oogjes om zich heen. Erik stond op, beurs van alle kanten.
Ik moet eerlijk zeggen, ik had een fototoestel bij me (zit haast altijd in mijn zak), maar echt, het was de eerste keer dat ik  a b s o l u u t  geen trek in foto's had. De situatie was gewoon te treurig en te eng. Ons paard zo hulpeloos te zien in een situatie waar we op dat moment geen idee hadden hoe we daar uit moesten komen.
Na de eerste schrik begon ik routes te lopen om te kijken waar het wel en waar het niet glad was, maar we stonde helaas aan het eind van de helling en overal was het glad.
Er ontstonden ook debiele situaties, liep ik rechts riep Erik "moet je links proberen of het glad is", deed ik dat, vloog ik er gelijk onderuit en kwam er een "oeps niet dus".
Net als ik een rampenfilm begon het op dat moment ook gigantisch te sneeuwen en te waaien, zaten we midden in een mini-sneeuwstorm!
We kregen Mojo weer overeind en het  lukte op een gegeven moment om naar het hek te komen en het idee was om langs het hek naar boven te lopen, maar ook daar was het spiegelglad. We zaten gewoon gevangen.
We probeerden nog met een pad van hooi meer grip te krijgen, maar dat hielp ook niet. Elke handeling ging gepaard met tig valpartijen.
Aangezien we tegen het hek aan stonden besloot Erik om de afrastering te slopen, ik haalde een paar tangen we begonnen de draden door te knippen. We hebben een houten afrastering waarvan de balken als een soort tandwiel in elkaar zitten, bij elkaar gehouden met draden. De draden doorknippen was zo gebeurd, maar het was nog een heel gepeuter om die balken er zigzaggend uit te krijgen.
En Mojo? Die stond met grote oogjes te kijken, maar bleef al die tijd zo kalm, ongelooflijk gewoon. We gaven hem wat hooi wat ie wel knabbelde uit gewoonte, maar je zag aan hem dat ie het niet echt kon genieten. Al die tijd  bleef hij dicht bij ons en wachtte geduldig totdat hij uit zijn misere werd bevrijd.
De laatste balk werd er uit gerukt en we konden met Mojo door onze tuin terug naar het stukje bos achter onze tuin waar de anderen stonden!
Wat waren we blij en opgelucht!
Doordat Mojo in de sneeuw had gelegen was er allemaal sneeuw onder zijn deken gekomen, gesmolten en weer bevroren! Hij had een plank om! En was zelf ook nat en koud.
Gelukkig hadden we nog een reservedeken waar we Mojo mee in konden pakken wat ie heerlijk vond. Ondanks dat Mojo's valpartijen heeft hij gelukkig geen schade opgelopen, misschien ook wat beurs, maar verder niks wat we konden zien.
En Erik en ik??? Aardig beurs en blauw en het gevoel dat we nieuwe heupen moeten hebben, maar verder voelen we ons top!
Verkleumd en moe gingen we terug naar binnen! Al met al hadden we meer dan een uur in een sneeuwstorm buiten gestaan.
Dus hier gaat het zoals gebruikelijk, chaotisch!

het opengebroken hek

junkie?

stormachtig buiten

de duifjes proberen zich staande te houden in de storm en wat te eten te vinden

In elk geval was dit genoeg avontuur voor ons deze week!

De paarden blijven nu voorlopig in het kleine stukje bos, niet ideaal, maar noodzakelijk, we hebben geen andere mogelijkheid.

Ook niet ideaal, omdat we nu het water naar boven moeten sjouwen (heftig door sneeuw en ijs!) Wel hebben we een tweede "de-icer" zodat het water dat we er al in doet op z'n minst niet bevriest.

Bij Mees op school hebben zij vandaag de foto's gemaakt voor de graduation! 

Een grote happening in juni! Het afsluiten van public school!

Voor de foto's werd gevraagd om een wit hemd te dragen met donkere stropdas! Hebben we in huis gehaald en ik mocht even gauw een "pre-shot" maken. Maar op school kregen zij nog zo'n mooie "cape" aan! Spannend!

Ook moet Mees zijn vakken kiezen voor grade 9. Allemaal erg overweldigend want in plaats om de kinderen te stimuleren eerst eens te studeren, kregen zij de afgelopen tijd veel beroepen-informatie! Zo gingen zij onder andere naar een banenmarkt waar zij bijvoorbeeld konden praten met mensen die bij Bell Company werken (zeg naar de KPN van Canada).

Mees vond dat verwarrend want hij weet uiteraard nog niet met 13 "wat ie wil worden".

Maar al die info is ook "tricky" want zo had de juf laatst verteld hoe geweldig haar broer het bij de marine deed en dagenlang maakte zij zo wat promotie "kom bij de marine" wat Mees weer geweldig leek. Al die stoere verhalen, al die vaderlandsliefde, tja, daar zijn jongens ook wel gevoelig voor.

Ik schoot gelijk in de stress toen Mees riep "misschien ga ik wel naar het leger"!

Momenteel is het interesse voor het leger weer effe minder en eerlijk is eerlijk, ik hoop dat dit zo blijft!

hij ziet er toch knap uit zo!

uhm inmenging van zuslief niet gewenst

uhm..... verleidelijke blik???

Ook Myrthe moet gaan nadenken over haar vakken voor grade 12. Zij weet nu zeker dat zij diergeneeskunde wil gaan studeren. 

Voordat je hier naar "vetschool" mag moet je eerst een "undergraduate programma doen. Een soort algemeen voorbereidend programma, medisch gericht. Vakken als wis-, natuur- en scheikunde horen daarbij, biologie en Engels.

Wel mag je met zo'n programma ook geneeskunde of tandheelkunde doen, dus het is heel breed.

Nu kijken welke andere zinvolle vakken Myrthe hierbij kan nemen. Het mag ook online, maar het aanbod was op haar school niet zo groot. Dus daar moeten we ons nog in verdiepen.

Verder blijven we in de "reddende" sfeer!

Vanochtend zag ik Erik voor de keuken staan, slechts gekleed in een dunne trui en dat bij min 13. Ik wilde net vragen of ie goed bij zijn hoofd is toen ik zag dat ie een klein vogeltje in zijn hand had, een mus deze keer!

We hebben elkaar even afgewisseld om deze kleine man warm te houden en daarmee in leven. Na een tijdje vloog ie weer weg!

onze kleine brokkenpiloot

kijk onze ramen zijn beplakt, maar zij spiegelen zo erg dat de vogels er toch tegenaan vliegen

Eens kijken of Erik weer Nederland in mag! Hij vertrekt morgenavond!

Mag hopen dat hij deze keer de douane vlotjes mag passeren en wij hier geen verdere 

"rampen" of andere kleinere of grotere chaotische toestanden mee mogen maken!

Keep you posted!

de laagstaande zon is in de winter vaak hinderlijk, maar mooi

één van onze vaste "klanten"

met kerst nieuwe dekbedovertrekken gekregen! Koeien voor Erik en mij!

Elanden voor Myrthe en Mees

winterse zonondergang

lunchtijd

Meggies neus bevroren!