Roep je het over je af?

Vroeger las ik de boeken van Irmgard Smits.
Nederland jongste schrijfster. Een Limburgs meisje uit Valkenburg aan de Geul dat op 12-jarige leeftijd haar eerste boek publiceerde.
Een boek over haar eigen belevenissen. In haar eerste boek beschreef zij haar ervaringen over haar tijd in het sanatorium nadat zij TBC kreeg. ("Blijf lachen Irmgard")
Daarna verschenen nog zeven boeken over haarzelf  en twee boekjes over een verzonnen persoon, Babs. Leuke hilarische boeken.
Irmgard vroeg zich toen wel eens af of het kwam door het schrijven van de boeken dat zij zulke mallotige dingen meemaakte.
Soms vraag ik me dat ook wel eens af, komt het door dit blog dat we steeds verzeild raken in bizarre situatie of van die aparte dingen meemaken.
Maar ik geloof dat valt wel mee.
Van te voren was het ook wel zo.
Zo vond ik eens op een ochtend toen ik de kinderen naar school bracht een varken. Dat scharrelde voor het schoolplein en niemand keek er naar om.
Tja... iemand moest zich ontfermen over het beestje, dus deed ik dat maar.
Met het tussendoortje van Mees, twee "Plopkoeken" lokte ik het beestje naar huis. Gelukkig woonden we dicht bij school.
Op mijn weg naar huis kwam ik een buurvrouw tegen. Ik vroeg haar om naar mijn huis te lopen en aan Erik te vragen of hij de garage alvast zou openen zodat ik in één keer met het varkentje kon doorlopen.
Dat deed de buurvrouw. Belde aan en vertelde het verhaal van het varken en de te openen garage.
En Erik was niet eens verbaasd...
Na een paar uur kwam de eigenaar "Murphy", want zo bleek het varken te heten, weer ophalen.
Dit soort dingen hadden we vaker. Myrthe kwam als negen-jarige met een Afghaanse windhond naar huis, vond kleine katjes en als er een dier in nood was riepen ze op school al gelijk "moet je Myrthe halen".
Behalve tig honden en katten vonden we een geit en twee schapen.
Naast al die  vondelingen waren er ook wel eens gênante situaties.
Zo hadden wij een advertentie geplaatst voor een hulp in de huishouding. Myrthe werd vier en moest ingeschreven worden op een basisschool waar we een berichtje hadden achter gelaten.
(we woonden toen in Liempde)
De telefoon ging, Erik nam op, luisterde maar half en veronderstelde dat iemand reageerde op de advertenties van huishoudelijke hulp. Voordat de mevrouw zelf te woord kon komen zat Erik haar al uit te leggen wat er zoal verwacht werd, de tijden, de werkzaamheden en het salaris.  Bleek dit de directrice van de nieuwe basisschool te zijn aan wie Erik vroeg "hoeveel ervaring zij op dit gebied had en of zij ook wilde strijken" Tja.... 
Zou Myrthe het daarom nooit leuk gevonden hebben daar???


Toen hielden wij nog geen blog bij van dit soort gebeurtenissen. Ik zou ze bijna vergeten.
Misschien roepen wij het toch wel over ons af. Toen en nu.


Inmiddels  is Erik alweer een week in Nederland en het gaat redelijk normaal hier. Hoewel het wel weer apart begon.
Mees en ik hadden Erik naar het vliegveld gebracht, Myrthe bleef hier voor de dieren, Stjarni moest immers om de 4 uur druppels krijgen.
Op de terugweg stopten Mees en ik nog even bij  Foodland om iets te eten te scoren. Net toen we wilden wegrijden belde Myrthe.
"Hoi Mam, hoe ver zijn jullie"?
"He Myrthe, we vertrekken net bij Foodland" en vervolgens volgt er:
"shit shit shit"  en "mam ik bel je zo terug"
Einde gesprek...
Ok!
Mees en ik rijden naar huis, komen hier aan en er was geen Myrthe, geen honden, geen ene niks.
Ik bel haar op, krijg een onduidelijk en niet verstaanbaar verhaal en weer verbreekt zij de verbinding.
Dus Mees en ik springen in onze laarzen om Myrthe te gaan zoeken. Net toen de één links om wilde en de ander rechts om, liep Myrthe vanaf het bos de tuin in met onze honden EN nog een hond!!!!
Nee toch!!!!
Gelukkig wist Myrthe zich te herinneren dat een farm verderop van de zomer een puppy hadden en dat kon deze wel eens zijn.
Hondje in de auto en daar naar toe gereden waar die gelukkig ook bleek te wonen! Grote zucht van opluchting.
De volgende ochtend gaat Myrthe de paarden voeren, waren deze al door de afrastering heen het hele bos aan het verkennen. Gelukkig is dat niet zo dramatisch want na de laatste uitbreekpartij heeft Erik ervoor gezorgd dat zij in principe niet van het terrein af kunnen. (maar ge weet het ooit nie)
Aangezien ze nu alleen op dat kleine stukje in het bos gehouden worden vanwege het ijs in de weilanden, snap ik best dat zij het zat zijn en op onderzoek uit gaan. Maar toch, schrikken is het wel even.
Behalve dat de badkamer beneden weer eens blank stond is het tot deze incidenten beperkt gebleven.


Vandaag hadden Mees en Myrthe eindelijk hun lang verlangde snow day! Een extra vrije dag omdat de bussen niet kunnen rijden door het slechte weer. Na een ijsregen gisteravond zijn de wegen veranderd in ijsbanen waardoor het te gevaarlijk is om te rijden. 
Maandag was het ook al zo glad, maar ging hier alles door, met als gevolg dat er één bus in de greppel terecht was gekomen. Gelukkig geen gewonden.
Maar het  is wel heerlijk nieuws als je om 7 uur je computer aanzet en een mail hebt waarin staat dat er geen school is.
Iedereen terug naar bed en een uurtje extra slapen. Verder hebben we er een pyjama-hang-dag van gemaakt.
Enige nadeel is dat Myrthes examens nu verschuiven. Zij heeft een soort proefwerkweek die vandaag begon en nu schuift alles een dag op. Op zich niet erg, maar volgende week wilde Myrthe weer graag een dag met Bob de veearts meegaan. Dat kan nog, want nu lopen de examens van maandag tot en met donderdag.
Moet er niet nog een snow day komen.


Iedereen een heel fijn en rustig weekend!

de tijdelijk plek van de paarden in het bos

Grace en Izzy in hun kasteeltje

een komen en gaan van vogels

het wordt elke dag drukker

vanochtend sneeuw en regen

ondanks de sneeuwbui vliegen de vogels op en aan

onze tuin vanochtend

bij het slaapkamerraam, een vogeltje met een besje

afgelopen week een paar keer mooie zonsondergangen

See you!!