Stjarni's oog

Vlak voor ons vertrek naar Nederland waren we al aan het dokteren met Stjarni's oog. Hij had een vrij heftige ontsteking die in korte tijd meerdere keren terug kwam en het zag er naar uit dat Stjarni "maanblindheid" heeft. Een terugkerende zeer pijnlijke ontsteking met blindheid tot gevolg en vaak tot slot het verwijderen van het oog.
Iets anders overigens dan een "maanoog", dat is een kleurafwijking in het oog van het paard. Een maanoog mist pigment in de iris van het oog en heeft niet dezelfde bruine kleur als een normaal oog. Het oog is lichter dan normaal, vaak lichtblauw of soms zelfs wit.


Any how... 
Terwijl we in Nederland waren kregen we van Heather de oppas een email met de mededeling dat Stjarni's oog weer slechter was geworden. Zij begon te druppelen en opnieuw medicatie te geven en het leek er op dat het weer beter werd.
Vrijdagavond bij thuiskomst zijn we nog bij de paarden gaan kijken en zagen gelijk dat het niet goed ging met Stjarni's oog.
Zaterdagochtend gelijk Bob de veearts gebeld die dezelfde dag kwam.
Bob stelde voor om met Stjarni naar een paarden-oogspecialist te gaan, een zogenaamde opthamologist. 
Deze zijn hier niet royaal verspreid, maar Bob wist dat er elke maand een opthamologist uit Florida naar een kliniek in Caledon kwam.
Maandagochtend met de kliniek in Caledon gebeld, we hadden geluk want we  konden de daarop volgende zondag (vandaag) al terecht.
Inmiddels heb ik de hele week het internet afgestruind naar informatie over diverse behandelingen bij maanblindheid en de daarbijbehorende succesverhalen! 
Tja.... behandelingen waren wel te vinden, maar succesverhalen niet echt. Één iemand had een IJslander die succesvol aan één oog was behandeld, maar het andere oog niet.
Grappig genoeg verschillen de behandelmethodes ook heel erg tussen Europa en Noord-Amerika.
Wordt in Europa veelal een "vitrectomie" toegepast (kort gezegd de besmette vloeistof wordt operatief verwijderd en vervangen met neutrale vloeislof).
In Noord-Amerika wordt er een implantaat van cyclosporine aangebracht, dus medicatie direct in het oog.
Voordeel van de Europese methode is dat als het lukt het langer houdt (voor altijd???) en nadeel van de Amerikaanse is, het moet regelmatig vervangen worden.(elk jaar?, elke twee jaar?)


Hoe dan ook, ik heb me suf gelezen en werd niet echt wijzer.
Vandaag was het dan zover, Stjarni had zijn afspraak bij de specialist. De trailer was geregeld zodat we mooi op tijd bij de kliniek arriveerden. 
Stjarni werd naar zijn "kamer" gebracht. Uiteraard éénpersoons en Myrthe en ik regelden het administratieve. 
Na een minuut of tien mochten we naar de behandelkamer waar Stjarni eerst werd toegejuicht (oh how cute he is, how fuzzy!!!) en daarna begon men aan het echte werk.
Sederen, diverse vloeistofjes in zijn oog, licht uit, licht aan en dat tot een keer of 10 toe, waardoor je zelf al een oogaandoening krijgt. Geen klusje om te doen als je net een mega kater hebt, maar gelukkig drink ik nooit!
Myrthe en ik waren al helemaal voorbereid op een operatie, maar de opthamologist vertelde ons dat Stjarni geen maanblindheid had, maar uveitis.
Als je "uveitis" gaat "googelen" kom je weer op maanblindheid uit....
Wat het geval nou schijnt te zijn, Stjarni heeft hoogstwaarschijnlijk iets in zijn oog gekregen (takje bv) wat een wondje heeft veroorzaakt en is gaan ontsteken. Een heel complex verhaal in elk geval.
Dat betekent nu in eerste instantie dat het behandelbaar is. We hebben een tas vol met medicijnen meegekregen die een keer of 4 per dag in zijn oog gedruppeld moeten worden, een maand lang.
Daarna wordt Stjarni weer gezien door de opthamologist om te zien of er verbetering is.  In het ergste geval met de beschadiging in zijn oog operatief verwijderd worden, maar we kijken eerst eens of medicatie helpt.
Dus toch een beetje goed nieuws nu....
wordt vervolgd!

vertrek thuis

Stjarni in zijn privé kamer

druk aan het werk met onderzoeken

weer naar huis, nu met de pyjama aan

ons viertal compleet

Barret

Stjarni draagt een vliegenmasker waarvan de helft aan zijn zieke oog

wordt voorzien met een stuk zwart stof dat voorkomt dat er licht in zijn oog komt

ondanks dat hij zich vast vaak beroerd voelt, speelt Stjarni nog

Mojo

Mees haalt hooi, met een bivakmuts op en een skibril tegen de kou

kijk, Mojo kan ook "Parelli" en houdt de stick vast waarmee werken!