Laatste dagen in NL en een relaxte thuisreis (echnie!!!!)

Na het verpletterende nieuws van Gunnar zijn onze laatste dagen in Nederland rustig verlopen.
Natuurlijk hebben wij er altijd rekening gehouden dat ooit een mail of een telefoontje zou komen dat Gun er niet meer zou zijn, maar ja, niet nu.
Dus dat kwam effe hard aan en we waren aardig van slag.
Mensen vragen of dit een domper was voor ons bezoek aan Nederland en ik kan alleen maar zeggen "nee", het is een domper in het algemeen, of we nu in NL waren geweest of in Canada. Het had alleen tot gevolg dat een aantal afspraken werden gecanceld, maar daar is overheen te komen.
Foto's en verder verslag van Gunnar volgen gauw deze week.


Op woensdagochtend kon Myrthe naar Zijtaart om paard te rijden bij Blom, haar oude vertrouwde plekje waar zij toch een jaar of zeven is geweest.
Yvonne was zo aardig om dit te regelen en samen met Annemiek en Yvonne heeft Myrthe een buitenrit gemaakt en onwijs genoten om daar weer te zijn. Alles was heel vertrouwd en gezellig als tijd.  Yvonne, bedankt dat je dit mogelijk hebt gemaakt en de volgende keer ben ik zeker van de partij om een paar leuke foto's van jullie paarden te maken!
Mees was die dagen chronisch uit huis! Hij was of bij Stef te vinden of bij Wouter en heeft het reuze naar zijn zin gehad. Ook hier grote dank naar beide ouderpartijen voor de gastvrijheid!
Wat Mees betreft komen we volgend jaar kerst weer, maar eerst zou hij het toch leuk vinden als Stef en Wouter eens naar Canada komen.

Yvonne en Mattur

Annemieke en Brellir

Myrthe met Mysla

Donderdag was dan onze laatste dag in Nuenen. 
Eerst Jeroen en de kids op de koffie en tussen de middag hadden we afgesproken om ter afsluiting samen te gaan lunchen in de Opwettense Watermolen. 
Een voor ons nieuwe locatie in Nuenen en een absolute aanrader. Maandags was ik er al geweest met Jessica (super-leuke avond!) en nu gaan lunchen. Leuke sfeer en lekker eten!

sfeervolle plek, de Opwettense Watermolen

Stef ging ook nog mee

en Jari was weer van de partij

en later kwamen Wil en Piet nog

Oh ja, begin van de week zijn we ook nog met Myrthe naar "Krämer-Reitsport" geweest, een grote ruitersportzaak, vlak over de grens. We krijgen twee keer per jaar een catalogus en Myrthe had overal kruisjes geplaatst en een lange verlanglijst gemaakt.
Gewapend met haar kerst-en verjaardagsgeld ging zij er heen. Helaas had zij de catalogus met kruisjes vergeten en vond alleen een tasje voor haar mobiel.
Aangezien ze er ook wat IJslanderspulletjes verkopen vond ik wel nog een nieuwe teugel en neusriem voor Falki.
Later in de week nog bij Ruyters voor Ruiters in Nuenen een mooie nieuwe cap gekocht!
Dus ik ben helemaal klaar om weer te gaan rijden!
Dinsdag bij Marie-Claire geweest, nieuwe huis en auto bewonderd en de grootste aanwinst van het jaar "Henkie"! En kleine, hondsbrutale poes van een week of 12 oud! Maar KEI-leuk!

op de koffie bij Marie-Claire

neef Ward met vriendin Bianca

nichtje Sanne wilde niet op de foto

neef Jorn weer wel...

Mees speelde met Nellie, Fleurtje en Henkie

en toen wilde Sanne wel op de foto

Fleurtje

poes Henkie probeert Nellie op te eten

en toen was Henkie moe

Marie-Claire

nieuwe huis en auto

Na de lunch de boel ingepakt en opgeruimd, via een stop in Lennisheuvel bij Tim en Hetty naar het Van der Valki bij Schiphol.
Omdat we redelijk op tijd bij de luchthaven moesten zijn hadden we besloten om daar te overnachten zodat we niet voor dag en dauw uit bed moesten.
Veel geslapen hebben we niet, Mees was verkouden en hield ons met zijn gesnurk wakker.

de rokers ruimte bij het Van der Valk, toch apart om met z'n allen in zo'n kleine ruimte te staan en elkaar vol te paffen!

Vrijdagochtend ontbijten, huurauto inleveren en de bagage afgeven.

Ingecheckt waren we, dus dat moest zo gepiept zijn.

Niet dus, er was iets mis met de bagageband en het duurde eeuwen voordat wij eens klaar waren. Op dat moment hadden we moeten weten, deze dag gaat niet soepel verlopen.

Het oponthoud was zo lang dat we geen tijd meer hadden om te shoppen op Schiphol, behalve de Korenwijn voor Joost en neusspray voor Mees, maar verder ook niks. We konden gelijk door naar de gate om te boarden.

Aangezien we achterin het vliegtuig zaten, mochten we er als eerste in. Dat is fijn, je kunt je handbagage gelijk kwijt en je installeren voor een vlucht van dik 8 uur.

Terwijl ik door de "Flair" bladerde werd er omgeroepen of "passagier Kern" zich wilde melden bij één van de stewardessen.

Owh....

Bleek dat mijn paspoort niet goed gescand was en nu dachten zij dat ik niet aan boord was, gelukkig kon ik ze overtuigen dat ik er wel was.

Maar ondertussen toch weer rugzak uit het kastje, rugzak uitruimen om het paspoort te laten zien.

De vlucht zelf ging verder prima, rustig, geen turbulenties alleen vond ik persoonlijk de service van Delta Airlines een stuk minder dan KLM. Geen vriendelijke stewardessen en geen leuke films. In eerste instantie deed het videosysteem het niet eens en zag je twee uur lang keer op keer het promotiefilmpje van Delta en de veiligheidsinstructies. 

Om de één of andere donkere reden ging onze terugvlucht via "Detroit", dat betekent dat je na de landing door de Amerikaanse emigratiedienst moet.

De rijen waren niet zo lang, dus we hadden  goede hoop dat we onze aansluiting naar Toronto ruim gingen halen.

Maar bij custom kon die man mijn "esta-nummer" niet vinden (Esta is de reistoestemming voor de VS en verplicht!) Wij leggen netjes uit dat we in juni nieuwe paspoorten hadden gekregen en in augustus in de VS waren geweest, dus onze Esta's zeker nog geldig waren.

Hoe dan ook, de meneer kon het niet vinden en verzocht mij mee te komen naar kantoor waar men het ging uitzoeken. "just a couple of minutes"  zei ie.... 

Ja ammehoela!

Eerst zat ik nog netjes te wachten. Ambtenaren waren druk bezig met andere reizigers die de VS in wilden om te werken. Maar ja... ambtenaren....

Op een gegeven moment stonden ze met ACHT man om één computer heen een geval te bekijken. Met ACHT man! Niet dat er iemand iets zinnigs had te vertellen, maar ze stonden wel mee te kijken.

Ik stapte toch maar eens naar de meest vriendelijk uitziende persoon daar en vroeg of het nog lang ging duren, want ik had een vlucht te halen.

Volgens die mevrouw was ik "zo" aan de beurt en als ik de vlucht zou missen, dan hoefde ik maar te zeggen dat ik bij "custom" was geweest en dan kreeg ik een latere vlucht.

Perplex ging ik weer zitten. Een latere vlucht???? Ik wilde naar huis en het liefst nu!

Het wachten duurde voort en na een dik uur pakte iemand mijn paspoort, tikte wat in de computer en vertelde dat ik mocht gaan. That's it.

Niks sorry, niks jammer, gewoon klaar! Wat een "bere-gezeik" zeg!

Buiten het kantoor zaten Erik, Myrthe en Mees met de bagage te wachten en de mededeling dat de vlucht weg was. Shit!

Opnieuw inchecken, gelukkig ging er een vlucht om 6 uur (die ander was om half 4), de mevrouw had nog medelijden met ons, gaf ons bonnen om te gaan eten (voor samen 24 dollar) en wenste ons een goede reis!

Bagage weer afgegeven, security door (nu mocht Myrthe wel strippen), schoenen uit, vesten uit, sjaals en riemen af en dan nog de hele elektronica uit de tassen.

Detroit is niet bepaald een kleine luchthaven, dus je loopt je poten aardig plat!

Bij een Irish pub gegeten en naar de gate, C6 gelopen.

Ik zat nog amper, hoorde ik weer of Mrs. Kern zich wilde melden. Bah, ik werd er echt wat narrig van.

Geen idee waarom, maar ze checkten de paspoorten de boardingpassen wel tig keer.  Misschien dat ik toch ergens op de zwarte lijst sta?

Na deze screening ploften Mees en ik op de stoelen neer (inmiddels waren we hondsmoe), Erik en Myrthe gingen op zoek naar een Starbucks.

Die twee waren amper weg, werd er omgeroepen dat we naar C33 moesten.

Verdikkeme!

Hup, laptops weer in de tassen en Mees en ik zeulden met de handbagage (3 zwaren rugzakken) naar C33 en stuurden Erik een sms dat ie met de Starbucks-zooi daar naar toe moest komen.

Terwijl we bij C33 genoten van de koffie en warme chocolademelk verscheen er ineens op het scherm dat we niet om 18.00 uur vertrekken, maar om 19.10 uur! 

Niet alleen dat..... we moesten nu weer naar C4!

Dus hup, weer met diezelfde zware tassen dat hele stuk terug!

We hadden goed de smoor in en konden amper nog onze ogen openhouden.

Inmiddels al een paar keer met Heather onze oppas contact gehad dat het alsmaar later wordt.

We hadden er niet meer op durven hopen, maar we zijn tot slot toch nog zonder andere noemenswaardige activiteiten in Toronto aangekomen!  En zijn uiteindelijk ook voorspoedig thuis in Hillsburgh gearriveerd waar we wild enthousiast werden begroet door onze honden en katten! Die waren stuk voor stuk kei en kei blij om ons weer te zien en wij ook om hun weer te zien.

Nadat we dan 24 uur op de been waren vielen we doodmoe in onze bedden!

Home sweet home!

boven Newfoundland 

Mees vond het uitzicht ook spectaculair

Newfoundland

bij Detroit, weer heel anders

Lake St.Clair

we zijn er bijna en toen dachten we nog en dan ook heel gauw thuis...

nog een vliegtuig in de lucht