Een monument is niet meer!

Negen jaar geleden kwam Gunnar in ons leven.

We hadden net een Fjord gekocht en die stond alleen.

Tessa attendeerde ons op een advertentie:

"niet te koop, maar voor langere tijd te leen onze Gunnar"

Aangezien Roos onze Fjord niet alleen kon staan, zochten wij een gezelschapspaard voor haar. Ik nam contact op met de adverteerders, Tim en Hetty, we maakte een afspraak en leerden zo Gunnar kennen.

Een paar dagen later, op 29 maart 2003 kwam Gunnar naar Nuenen. Relaxt stapte hij uit de trailer, keek eens rond, stapte de wei bij Roos binnen, plofte neer voor haar voeten, rolde en de toon was gezet! Geen gegil, geen geschop, niks!

Tussen Roos en ons klikte het bij nader inzien niet, zij ging terug naar de verkoper, maar Gunnar bleef!

Ons gezelschapspaard stond zonder gezelschap...

Gunnar leerde ons dat wat je als beginnend paardenhouder moest weten.

Myrthe en Mees, toen 7 en 4 jaar oud konden zo wat ALLES bij Gunnar doen! Hij werd gepoetst, geknuffeld en gereden.

Ze liepen onder hem door, achter hem langs en kropen over hem heen. Alles mocht, alles kon.

Zoals Hetty vaker zei "op Gunnar kun je naar de Albert Heijn".

We hebben het nooit geprobeerd eigenlijk, maar had het vast gedaan!

Niks, maar ook werkelijk niks kon Gunnar van zijn apropos brengen.

Myrthe, klein als ze was reed met Gunnar door de bossen, in het begin aan een touwtje bij Erik aan de fiets, later gewoon los. 

Gun wist wat ie aan Myrthe had en visa versa. 

Gunnar was een vijfganger, maar hij kende  maar twee gangen, snelle stap en vlugge "schwein" en oke, een galop!

Langzaam ging bij hem eens niks. Je zat er amper op of hij liep al aan. Niet met kwade opzet, maar hij wist gewoon dat het goed was!

Hij zette dan ook nooit een stap verkeerd.

De enige "onhebbelijkheid" bij Gunnar was dat als je met een ander paard ging rijden, hij voorop wilde.

Dat betekende dat hij nog sneller vooruit beende en je na 5 minuten al tien meter voor je mederijder liep en na een half uur een halve kilometer (niet bepaald gezellig). Lekker relaxt naast elkaar vond Gunnar maar stom, snel moest het gaan.

Ik weet nog toen ik eens met Tessa en Greifi ging rijden we hadden afgesproken om alleen te stappen. 

En dat ging redelijk, Gunnar was snel, maar het was nog te doen. Dus toen ik me omdraaide en wilde voorstellen om toch een stukje te "draven" had Gunnar al bij het horen van "dra" de versnelling opgeschroefd en ging er in een noodgang vandoor. 

Nog mooier, hij kende de route, koos zelf links en rechts een pad en voordat ik het wist was ik drie bochten verder voordat ie stopte, keek achter zich met een blik van "die Tessa en die Greifi zijn ook een paar slome".

Als ik bedenk wat wij allemaal met dat paardje hebben gedaan, geloof ik niet dat dit ooit een ander paard kan nadoen.

Gunnar ging mee naar school voor de spreekbeurt van Myrthe! Aan de fiets, door de wijk en naar school.

Stond ie midden op het schoolplein en liet zich bewonderen door 30 kinderen! Plus de andere 350 die door het raam keken!

De basisschool werd uiteindelijk een vast item in zijn leven.

Elk jaar, vlak voor de zomervakantie kwam de klas van Myrthe en later die van Mees naar onze wei om de paarden te knuffelen en Gunnar was altijd de grote favoriet!

Met z'n tienen tegelijk stonden ze hem te borstelen en Gunnar maar genieten van al die friemel-handjes.

Ook hebben we  hem ooit eens in onze kleine achtertuin gezet! Stond ie mooi tussen de schommels te grazen en wilde zelfs de woonkamer in lopen.

Hij heeft de kinderen op de slee door de sneeuw getrokken, in volle galop het pad af!

Erik heeft met Gunnar leren mennen.

Mees onze niet-ruiter kon ten alle tijden op Gunnar want we wisten dat hij nooit gek zou doen met Mees.

Dat was ook Gunnars specialiteit, weten wie op hem zat. Bij Myrthe wist ie, daar kun je zo van stand in galop springen, hoe harder, hoe liever, maar bij iemand die niet kon rijden, liep ie alsof er een doosje rauwe eieren op zijn rug lag.

Gunnar is mee op vakantie geweest naar Drenthe. Bij gebrek aan paardengezelschap, stond hij naast een kudde koeien en al die dames vielen in katzwijm voor deze bink!

Moest er een ander paard in de trailer en durfde niet, nam je Gunnar die deed wel voor hoe het moest.

Iemand  in opleiding voor het programma van "Linda Tellington-Jones" zocht eens oefencursisten. Wij boden ons aan met onze paarden en deden mee.

Ook Gunnar moest op hoge leeftijd nog aan "natural horsemanship" geloven en "TTouch-methode".

Later toen er nog drie paarden bijkwamen en Gunnar stiekem een beetje ouder werd genoot hij ook van een bevoorrechte behandeling.

Zo kreeg hij zijn muesli en extra stukje appel bij de bouwkeet achter een draadje.

Want hij kreeg wel meer grijze haren, maar steeds minder tandjes.

Ook mocht hij altijd op het lange gras staan en kreeg steeds iets extra's.

Hij was later blij als hij de meeste tijd apart van de jongens stond, maar soms, soms wilde hij toch effe met ze buurten en dat "vertelde" hij je dan. Ging ie bij het poortje staan, keek in de richting van de anderen en dan wist je, hij wil er effe gezellig bij.

Na een uurtje was hij uitverteld, ging weer bij het poortje van zijn keuze staan en wachtte totdat je dat open maakte en dan sjokte hij weer naar zijn eigen weitje.

Gunnar verstond ook wat je zei. Soms was je bezig met iets en dan stond hij om je heen te dreinen.

Dan zei ik tegen hem "ga maar alvast naar de poort, ik maak zo open"  of "ga maar alvast naar de bouwkeet, ik geef je zo een appel" en geloof het of niet, hij deed het!

Moest ie te lang wachten, kwam hij weer naar je terug en keek je indringend aan totdat je achter hem aan kwam.

Wij hebben zoveel goede en mooie herinneringen aan dit paard,  ik denk een boek vol.

Als Gunnar niet was geweest, dan waren er nooit een Falki, Stjarni of Skuggi gekomen. 

Hij is absoluut de grondlegger voor onze paardenhobby. Door zijn eigenwijze manier heeft hij ons vaak laten zien hoe dingen wel moesten of hoe ze beter konden.

Een paard dat met je meedacht. 

Toen het moment van emigreren kwam, heb ik het er heel zwaar mee gehad om Gunnar achter te laten. We hebben gewikt en gewogen, maar kwamen tot de conclusie dat je een paard van 30 jaar oud niet  zo'n zware reis moet laten maken.

En na het meemaken van onze eerste winter ben ik ook blij dat hem ook dat bespaard is gebleven want het vergt heel wat van onze paarden!

Gunnar mocht weer terug naar huis, naar Tim en Hetty. Wat voor ons een geruststellende gedacht is geweest.

Maar hij is in Canada nooit één moment uit onze gedachten geweest, nooit. 

Er zijn zoveel momenten geweest dat we zeiden "goh, dat zou wat voor Gunnar geweest zijn" of "stel je voor dat Gunnar dat had meegemaakt".

Toen vast stond dat we naar Nederland zouden gaan, stond een bezoek aan Gunnar hoog aan de lijst!

De dagen vlogen voorbij en zo besloot ik "woensdag gaan we naar Gunnar"

Dus zijn lievelingsslobber gekocht, een grote zak wortels, appels en een bak om hem morgen te verrassen!

Groot was de schrik toen ik vanavond naar Tim en Hetty belde  en hoorde dat Gunnar tweede kerstdag was overleden.

Ik weet niet wie meer schrok, Tim, omdat ik belde of ik toen ik het nieuws hoorde. Want Tim en Hetty wilde onze vakantie niet bederven en hadden even gewacht om dit nieuws te vertellen.

Eerlijk is eerlijk, ik was echt perplex en kei en kei verdrietig.

Natuurlijk wisten wij dat ooit het bericht zou komen dat onze Gun er niet meer zou zijn, maar eigenlijk dachten we ook een  stiekem dat hij onsterfelijk was.

Het verdriet is groot en vergeten zullen we dit bijzondere paardje nooit.

Dolgraag hadden we hem nog even willen knuffelen en kijken hoe het met hem is.

Helaas zijn we te laat.

Dag Gunnie! Bedankt!

p.s: Volgende week volgt uiteraard een uitgebreid fotoverslag van dit bijzondere paard, maar alle foto's zijn in Canada!